PART 2
“Bitiwan niyo siya!”
Umalingawngaw ang baritonong boses ni Don Alexander na nagpatigil sa lahat, lalo na sa dalawang gwardyang akmang kakaladkad sa akin palabas.
Mabilis na humakbang ang bilyonaryo patungo sa kinaroroonan ko. Ang kanyang mga mata ay nakapako lamang sa lumang pilak na kwintas na may palawit na kalahating buwan. Nanginginig ang kanyang mga kamay nang dahan-dahan siyang lumuhod sa aking harapan upang haplusin ang palawit, hindi man lang tinatapunan ng tingin ang nag-aalab sa galit na si Isabella.
“Saan mo nakuha ang kwintas na ito?” madiin ngunit may halong panginginig na tanong ni Alexander. Ang kanyang malamig at nakakatakot na aura kanina ay biglang napalitan ng matinding emosyon.
“S-Sa akin po ‘yan… Ito lang po ang tanging pamana sa akin ng mga magulang ko bago nila ako iniwan sa ampunan,” lumuluha kong sagot, takot na takot sa maaaring gawin niya.
“Alexander, ano ba ang ginagawa mo?! Magnanakaw ang babaeng ‘yan! Ipakulong mo na siya!” maktol ni Isabella, pilit na hinihila ang braso ng nobyo.
Ngunit sa isang mabilis na galaw, iwinasiwas ni Alexander ang kamay ni Isabella. Hinarap niya ang nobya nang may nagliliyab na galit sa kanyang mga mata. “Huwag na huwag mong tatawaging magnanakaw ang babaeng nagligtas ng buhay ko!”
Nagulat ang lahat. Ako man ay napanganga sa tinuran niya.
Inilabas ni Alexander mula sa loob ng kanyang mamahaling coat ang isa pang kwintas—isang pilak na araw na eksaktong karugtong ng kalahating buwan na suot ko. Dalawampung taon na ang nakararaan nang iligtas ko umano ang isang batang lalakeng duguan mula sa mga kidnapper sa gubat malapit sa ampunan. Ibinigay ko sa kanya ang kalahati ng aking kwintas upang magsilbing agimat niya upang siya ay makaligtas. Hindi ko akalaing ang batang iyon ay ang mismong bilyonaryong nasa harap ko ngayon.
“Matagal na kitang hinahanap, Maya,” bulong niya, tinulungan akong tumayo at maingat na pinunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang sariling panyo.
