Ikalawang Bahagi (Part2): Ang Pagbagsak ng Pangarap
Sa isang iglap, nagkagulo sa loob ng simbahan. Ang mga inakala kong sikat na negosyante at maimpluwensyang tao ay mga galit na nagpapautang pala ni Don Vicente. Sumugod sila patungo sa altar, sumisigaw at nagwawala, hinihingi ang kanilang mga pera sa matanda.
Binitiwan ko ang hawak kong pumpon ng mga bulaklak. Ang mga puting rosas ay nagkalat at nayapakan sa sahig. Tumakbo papalapit sa akin ang tatay ko, hinawakan ako nang mahigpit sa braso, at hinila ako palayo sa gulo.
“Tumakbo na tayo, Isabel!” sigaw ng tatay ko habang umaalingawngaw ang mga murahan sa likuran namin.
Habang tumatakbo kami palabas ng simbahan, napalingon ako kay Don Vicente. Nakaupo na lamang siya sa hagdan ng altar, tumatawa nang malakas habang pinapalibutan ng mga taong naniningil sa kanya. Baliw na ang matandang iyon. Ginamit niya ang kasal na ito upang ipasa sa akin ang pasanin ng kanyang mga pagkakamali. Ang siyamnapung libong piso na pilit inipon ng mga magulang ko ay naglaho nang parang bula, ginamit lamang para sa isang malaking patibong.
Nang makalabas kami sa kalsada ng Tagaytay, bumuhos ang malakas na ulan. Basang-basa ang aking mamahaling wedding gown na inarkila rin pala at hindi binayaran nang buo. Umiyak ako nang napakalakas sa gilid ng kalsada, hindi dahil nawalan ako ng asawa, kundi dahil sa matinding kahihiyan at pagsisisi. Tama ang tatay ko. Nagpadala ako sa kasakiman.
