(PART 2)
Pumasok kami, at ang eksenang tumambad sa aking mga mata ay halos magpatigil sa pag-ikot ng aking mundo. Isang napakalawak na kalsada na napapaligiran ng mga namumulaklak na puno ang sumalubong sa amin. Sa dulo nito ay nakatayo ang isang mansyon na tila isang palasyo sa Europa—mas malaki, mas magarbo, at mas mukhang bago kaysa sa bahay ng aking ama. Sa gilid ng mansyon ay may hilera ng mga pinakabagong modelo ng sports cars at luxury SUVs na nakaparada malapit sa mga modernong traktora.
Nang tumigil ang aming kinakalawang na jeep sa tapat ng malaking hagdanan ng mansyon, bumukas ang malalaking pintuan nito. Mula sa loob ay lumabas ang daan-daang tauhan—mga naka-unipormeng kasambahay, mga hardinero, mga guwardiya, at mga tauhan sa bukid. Sabay-sabay silang pumila sa magkabilang gilid at yumuko nang malalim.
“Maligayang pagbabalik, Senyor Rafael!” sabay-sabay at dumadagundong nilang bati.
Nanigas ako sa aking kinauupuan. Halos himatayin ako sa sobrang gulat at pagkalito. Tiningnan ko ang lalaking nasa tabi ko—ang lalaking akala ko ay isang hamak na patay-gutom. Walang anumang pagbabago sa kanyang ekspresyon. Bumaba siya ng jeep, at lumapit sa kanya ang isang matandang butler na may hawak na malinis na tuwalya. Pinunasan ni Rafael ang putik at dumi sa kanyang mukha at braso. Nang maalis ang mga dumi, lumantad ang isang napakakisig na lalaki na may matalim na panga at awtoridad sa mga mata.
“I-Ikaw…” nanginginig ang boses kong turo sa kanya. “Sino ka ba talaga?”
Tumingin siya sa akin, malamig at kalmado. “Ako si Rafael Zobel. Pagmamay-ari ko ang buong probinsyang ito, at lahat ng lupain na tinitirhan ninyo—pati na ang kinatatayuan ng kumpanya ng ama mo. Oo, isa akong magsasaka, dahil mas pinipili kong hawakan ang sarili kong lupa kaysa magtago sa isang airconditioned na opisina.”
Napanganga ako. Nilaro ako ng sarili kong ama! Ipinakasal niya ako hindi sa isang dukha, kundi sa isang bilyonaryong mas mayaman pa sa aming pamilya! Biglang nag-iba ang ihip ng hangin sa aking isipan. Kung ganoon ay hindi ako maghihirap! Lihim na gumuhit ang isang mapagmataas na ngiti sa aking labi.
“Kung ganoon,” mataray kong sabi habang bumababa ng jeep, “nasaan ang kwarto ko? Gusto ko ng mainit na paligid at ipa-spa ninyo ako ngayon din. Nakakapagod ang byahe!”
Ngunit bago pa makakilos ang mga kasambahay, itinaas ni Rafael ang kanyang kamay. “Walang magsisilbi sa kanya. Cassandra, hindi ka ipinadala ng ama mo rito para maging reyna. Nandito ka para matuto. Simula bukas, magigising ka ng alas kwatro ng madaling araw, at sasama ka sa akin sa bukid.”
