BAHAGI 2 (Part2):
Dumating si Nina sa coffee shop na malapit sa bangko. Nang ilapag ko sa harap niya ang bank statements at ikuwento ang lahat—mula sa pagsakay ni Celine sa kotse ko, sa pekeng separation papers, hanggang sa pagbubuntis nito—hindi siya nagsalita agad. Binasa niyang maigi ang bawat pahina.
Pilit kong pinipigilan ang panginginig ng mga kamay ko. Hindi sa takot, kundi sa matinding galit na tila unti-unting sumusunog sa dibdib ko.
“Economic abuse,” basag ni Nina sa katahimikan. Tumingin siya sa akin nang diretso. “Pasok ito sa Anti-Violence Against Women and Their Children Act o VAWC, Mara. Higit pa sa pambababae, ninanakawan ka niya para buhayin ang k/a/l/a/g/u/y/o niya. At dahil joint account ito, may karapatan kang bawiin ang natitirang pera bago pa niya simutin.”
Hindi na ako nag-aksaya ng oras. Bumalik ako sa teller at inilipat ang natitirang ₱214,608 sa isang personal account na pangalan ko lang ang nakalagay.
“Ano’ng susunod na hakbang?” tanong ko kay Nina habang naglalakad kami pabalik sa sasakyan.
“Hayaan mo siyang isipin na kontrolado niya ang lahat,” payo niya. “Kailangan natin ng matibay na ebidensya ng concubinage at paper trail ng pera. Huwag kang magbabago ng kilos. Hayaan mong siya ang sumira sa sarili niya.”
Nang gabing iyon, umuwi si Adrian na may dalang paborito kong siopao. Hinalikan niya ako sa pisngi, nagreklamo tungkol sa traffic, at nahiga sa sofa na parang walang ibang babaeng naghihintay sa kanya sa kabilang siyudad.
“Kumusta ang araw mo, love?” tanong niya.
Ngumiti ako. Isang perpektong, malamig na ngiti. “Nakakapagod, pero kinakaya.”
Sa loob ng sumunod na apat na linggo, naging perpektong asawa ako. Pinagluluto ko siya ng almusal. Pinaplantsa ko ang mga polo niya—kabilang na ang paborito niyang blue polo na madalas amoy mamahaling pabango ni Celine pag-uwi.
Pero sa likod ng mga ngiti ko, unti-unti kong kinakalas ang buhay na binuo namin.
Inihinto ko ang pagbabayad ng car loan ng SUV na ginagamit niya. Inihinto ko ang pagbabayad ng life insurance niya. Inilipat ko ang mga titulo at importanteng dokumento sa safety deposit box na ako lang ang may access. At higit sa lahat, huminto ako sa pagmamaneho sa gabi. Hindi ko na kailangang magpakapagod. May plano na ako kung paano mababayaran ang operasyon ni Papa sa tuhod.
Pagsapit ng katapusan ng buwan, alam kong sisingilin na siya ng automatic transfer para sa condo ni Celine.
Eksaktong alas-diyes ng umaga noong Biyernes, tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian. Sunod-sunod ang tawag.
Hinayaan ko itong mag-ring nang tatlong beses bago ko sinagot.
“Hello, love?” malambing kong bati.
“Mara! Nasaan ang pera sa joint account natin? Bakit na-decline ang card ko? Zero balance daw!” Halatang nag-o-panic ang boses niya.
Sumandal ako sa swivel chair ko sa opisina at humigop ng kape. “Ah, iyon ba? Na-withdraw ko na noong nakaraang linggo. Ibinayad ko sa ospital para sa operasyon ni Papa.”
Natahimik siya sa kabilang linya. Rinig ko ang mabigat niyang paghinga. “Ano? B-Bakit hindi mo sinabi sa akin? Isang milyon at kalahati iyon, Mara!”
“Ha? Wala na tayong isang milyon, Adrian. Dalawang daang libo na lang ang naiwan doon. Sabi mo kasi delayed ang mga project mo kaya ako muna ang sumasalo ng gastusin natin sa bahay, ‘di ba? Akala ko ginamit mo ang pera sa negosyo.” Inosente ang tono ko, pero ramdam ko ang panlalamig niya.
“A-Ano… oo. Oo, sa negosyo. Pero paano yung… paano yung mga kailangan kong bayaran ngayon?” nanginginig niyang sagot.
“Diskartehan mo muna, love. Ang galing mo naman sa diskarte, ‘di ba?”
Ibinaba ko ang tawag.
Sumapit na ang oras ng paniningil.
