Part2:
Sa loob ng malamig at tahimik na emergency room, parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko nang sabihin iyon ni Kuya Adrian. Nanginginig ang mga kamay niyang hawak ang gusot na litrato ng pamilya namin.
Ipinatawag agad ng doktor ang mga pulis nang makita ang kalagayan ko—isang batang buto’t balat, puno ng galos, at halos hindi makapagsalita. Nang dumating ang mga awtoridad, ibinigay ni Kuya Adrian ang litrato sa isang imbestigador.
“Ang lalaking ito, sir,” turo ni Kuya Adrian sa mukha ni Papa, “hindi siya simpleng manggagawa. Siya si Ricardo Tuazon, ang contractor na pinaghahanap ng batas dahil sa pagguho ng isang gusali tatlong taon na ang nakararaan. Kasama ang tatay ko sa mga namatay doon.”
Nanlaki ang mga mata ng pulis. Matagal nang pinaghahanap si Papa dahil tumangay ito ng milyun-milyong piso mula sa badyet ng proyekto bago mangyari ang trahedya. Nagpalit siya ng pangalan, nagtago sa La Trinidad, at namuhay nang tahimik.
Pero bakit niya ako itinapon sa bundok? Bakit pinayagan iyon ni Mama?
Habang kinukuha ng mga nars ang malaking construction jacket na ipinasuot sa akin ni Papa para labhan, napansin ng isang pulis na may kakaiba rito. Napakabigat ng laylayan nito kahit tuyo na. Nang punitin nila ang tahi sa ilalim, sunud-sunod na nalaglag ang mga nakabalot sa plastik—mga pekeng pasaporte, mga titulo ng lupa na nakapangalan sa ibang tao, at isang bank book na naglalaman ng nakaw na yaman ni Papa.
Ginamit ni Papa ang lumang jacket para itago ang kanyang mga sikreto, iniisip na walang maghihinala sa isang madungis na damit-trabaho. Nang magpasya siyang iligpit ako dahil pabigat ako sa plano nilang tumakas patungong ibang bansa, ipinasuot niya sa akin ang jacket. Naisip niyang kung mamamatay ako sa lamig at gutom sa bundok, mabubulok kasama ko ang mga ebidensya at hindi na kailanman matutunton ang tunay niyang pagkatao.
Wala siyang kaalam-alam na ang mismong jacket na ginamit niya para ibaon ako sa limot ang magbabaon sa kanya sa kulungan.
Kinabukasan, napanood namin sa maliit na telebisyon ng ospital ang balita. Sinalakay ng mga pulis ang bahay namin sa La Trinidad. Huli sa aktong nagiimpake sina Mama, Papa, at Tita Cora. Nang tanungin si Mama ng mga reporter kung nasaan ako, umiiyak siyang sumagot na nawala raw ako noong kaarawan ng kapatid ko.
Pero nang ipakita ng mga pulis ang jacket at ang mga dokumento, nawala ang lahat ng kasinungalingan nila. Nakita ko ang takot at gulat sa mukha ni Papa.
Hindi ko maramdaman ang galit noon, tanging matinding lungkot lang. Ang mga taong inaasahan kong magpoprotekta sa akin ay ang mga taong handa akong isakripisyo para sa sarili nilang kaligtasan.
