PART 2
Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong studio. Ang mga cameraman ay nakalimutang ibaba ang kanilang mga camera. Ang mga mayayabang na kalaban kong chef na kanina’y nagtatawanan ay napanganga sa sobrang gulat.
Ang kinatatakutang si Chef Antonio, ang lalaking kilala sa kanyang walang-awang pamamahiya sa telebisyon, ay nakaluhod ngayon sa harap ng aking plato habang walang-patid na umaagos ang mga luha sa kanyang mga mata.
“Chef Antonio? Ayos lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong ng isa pang hurado, ngunit hindi siya pinansin nito.
Nanginginig ang mga kamay ni Chef Antonio nang damputin niya ang nahulog na tinidor at kumuha muli ng isang malaking kagat. Habang nginunguya niya ito, lalong lumakas ang kanyang paghikbi. Tumingala siya sa akin, ang kanyang matalim na mga mata kanina ay napalitan ng matinding pangungulila at pagsisisi.
“A-Anong pangalan ng nanay mo?” nanginginig at garalgal ang boses na tanong ni Chef Antonio.
Umawang ang mga labi ko sa kaba. “C-Carmen po… Carmen dela Cruz.“
Pagkarinig sa pangalang iyon, napahawak si Chef Antonio sa kanyang dibdib, tila ba piniga ang kanyang puso. Humagulgol siya nang tuluyan sa harap ng libo-libong manonood sa live broadcast.
“Imposible… napakatagal ko siyang hinanap,” umiiyak niyang bulong habang nakatingin sa akin. “Ang lihim na sangkap na ito… ang katas ng inihaw na tubo at ang tamang timpla ng dinurog na mani sa gata… Iisang tao lang ang nakakaalam kung paano lutuin ito nang ganito kaperpekto. Ang aking nakababatang kapatid na si Carmen.“
Nanlaki ang aking mga mata. Umikot ang paningin ko sa narinig. Ang sikat na Michelin-star chef na ito… ay ang tiyuhin kong matagal nang nawawalay sa aking ina?
