(PART 2)
Ang tumambad sa akin ay hindi isang halimaw.
Sa likod ng makapal na “fat suit” at silicone mask ay isang lalaking may perpektong pangangatawan. Matangkad, may malalapad na balikat, at may mukhang parang inukit ng mga diyos. Siya ay napakagwapo at walang anumang bakas ng katabaan o kapangitan!
Dahil sa matinding gulat, hindi ko sinasadyang maitulak ang pinto.
Bumukas ito nang malaki. Mabilis na napalingon ang lalaki sa akin. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita niyang nakatayo ako roon, nanginginig at hindi makapagsalita.
“S-Sino ka…?! Nasaan ang asawa ko?!”
Nanginginig kong tanong, akmang tatakbo palabas ng kwarto.
Ngunit mabilis siyang lumapit at hinawakan ang aking braso. Ang kanyang hawak ay mahigpit ngunit puno ng pag-iingat.
“Bella, makinig ka sa akin. Huwag kang matakot. Ako ito, si Rafael.”
Ang boses niya—iyon ang eksaktong boses ng lalaking pinakasalan ko kanina. Tinitigan ko ang kanyang mga mata, at doon ko nakita ang parehong kalungkutan na nakita ko sa altar, ngunit ngayon ay napalitan na ng labis na pag-asa.
“A-Anong ibig sabihin nito? Bakit ka nagsusuot ng ganyang maskara?!”
Naguguluhan kong tanong habang nakatingin sa nakakalat na prosthetic suit sa sahig.
Huminga nang malalim si Rafael. Dinala niya ako sa sofa at ipinaliwanag ang lahat.
“Sa mundo ng mga bilyonaryo, lahat ng babaeng lumalapit sa akin ay pera lamang ang habol. Dalawang beses na akong ikakasal noon, ngunit pareho nila akong iniwan nang magpanggap akong na-bankrupt. Gusto kong makahanap ng babaeng mamahalin ako bilang tao, hindi bilang isang ATM machine.”
Tiningnan niya ako nang may matinding lambing at hinawakan ang aking mga kamay.
“Kaya nag-hire ako ng mga Hollywood makeup artists para gawin ang suit na iyon. Gusto kong sadyain na maging pinakapangit at pinakakadiri sa paningin ng lahat, para makita ko kung sino ang may tunay na ginintuang puso.”
Hinaplos niya ang aking pisngi.
“Kanina, inasahan kong pandidirihan mo ako. Ngunit pinunasan mo ang pawis ko. Inalalayan mo ako. Doon ko napatunayan na ikaw ang babaeng matagal ko nang hinahanap, Bella.”
Napaluha ako sa kanyang mga sinabi. Hindi ko inakalang ang isang parusang kasal ay magiging isang napakagandang biyaya.
Kinabukasan, maagang dumating ang aking Tiya Hilda sa mansyon. Pilit siyang nag-iingay sa sala at humihingi ng karagdagang sampung milyon dahil “ibinigay” na raw niya ako sa isang matandang hukluban.
“Rafael! Palabasin niyo ang matabang asawa mo! Kailangan ko ng pera ngayon din!”
Matinis na bulyaw ng aking tiyahin.
Ngunit bumukas ang pinto ng opisina. Lumabas si Rafael, suot ang isang mamahaling suit at ipinapakita ang kanyang tunay at napakagwapong anyo. Nakakapit ako sa kanyang braso.
Nalaglag ang panga ni Tiya Hilda.
“S-Sino ka?! Nasaan ang bilyonaryo?!”
Gulat na gulat na tanong ng aking tiyahin.
Ngumisi si Rafael nang malamig.
“Ako si Rafael. At narinig ko ang lahat ng sinabi mo. Binayaran ko na ang lahat ng utang mo, kaya wala ka nang makukuha pang kahit isang kusing mula sa asawa ko. Pinalaki mo siya para ibenta, kaya ngayon, wala ka nang karapatan sa kanya.”
Sumenyas si Rafael sa mga gwardya.
“Ilabas niyo ang babaeng iyan. At huwag niyo nang papasukin sa teritoryo ko kailanman.”
Walang nagawa si Tiya Hilda kundi ang umiyak at magwala habang kinakaladkad siya palabas, sising-sisi na itinapon niya ang kaisa-isang taong nag-aalaga sa kanya.
Samantala, namuhay kami ni Rafael na puno ng pagmamahal at kaligayahan. Naging usap-usapan sa buong lipunan kung paano nagbago ang anyo ng “matabang bilyonaryo”, ngunit para sa amin, iyon ay isang matamis na lihim ng aming pag-ibig. Napatunayan ko na kailanman, ang tunay na kagandahan ng buhay ay ibinibigay sa mga taong marunong tumingin sa puso, hindi sa panlabas na anyo.
MORAL NG KWENTO: Huwag mong husgahan ang isang tao base sa kanyang panlabas na anyo o pisikal na kapansanan. Ang tunay na halaga at yaman ng isang tao ay nakatago sa kanyang dalisay na puso at mabuting kalooban. Kapag ikaw ay nagpakita ng tunay na kabutihan at respeto sa mga taong pinandidirihan ng lipunan, ang tadhana ay laging may inihandang napakagandang pabuya at himala para sa iyo. Ang mga mukhang pera at mapanghusga ay laging uuwing luhaan at walang-wala.