Ikalawang Bahagi (Part2) : Ang Pagbabalik Mula sa Hukay
Pagdating ko sa aming lugar, natigilan ako. May isang makintab at mamahaling itim na sasakyan sa harap ng aming barong-barong. Napapalibutan ito ng ilang kapitbahay na nagbubulungan.
“Joy! Joy!” tawag ng kapitbahay naming si Aling Nena. “Halika rito! May naghahanap sa iyo!”
Kinabahan ako. “Sino po?” tanong ko. Hindi pa siya nakakasagot nang bumukas ang pinto ng sasakyan. Bumaba ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling amerikana. Maayos ang buhok nito, ngunit maputla ang mukha at tila ilang gabing hindi nakatulog.
Nabitawan ko ang sako ko. Hindi maaari. Nang tumingin siya sa akin, tuluyan akong napaupo sa lupa. Ang lalaking pitong taon kong iniyakan dahil akala ko ay wala na siya sa mundong ito ay nakatayo sa aking harapan.
“Joy…” mahinang sambit niya.
“Huwag kang lumapit!” sigaw ko habang tumutulo ang aking mga luha. “Sino ka? Bakit mo ginagamit ang mukha ng asawa ko?”
“Joy, ako ito. Ako si Joseph. Asawa mo ako!”
“Asawa ko? Pitong taon akong naghintay sa iyo! Pitong taon kong niyakap ang mga anak natin habang umiiyak dahil wala silang ama! Nasaan ka noong wala kaming makain? Nasaan ka noong nilalagnat si Junjun at wala akong pambili ng gamot?”
Napayuko si Joseph. “Patawarin mo ako, Joy. Hindi ko ginustong mangyari ang lahat ng ito. Noong araw na umalis ako para maghanap ng trabaho, nasangkot ako sa isang malubhang aksidente. Nawalan ako ng malay at nagising ako sa ospital na hindi ko maalala kung sino ako. Isang negosyante ang tumulong sa akin at nagdala sa akin sa ibang bansa. Matagal akong nagpagamot. Unti-unting bumalik ang aking alaala, pero nang maalala ko ang pangalan mo, huli ko nang nalaman na matagal na akong ipinapalagay na patay.”
“Bakit ngayon ka lang bumalik? Bakit pitong taon?” panunumbat ko.
“Dahil nitong mga nakaraang buwan ko lang tuluyang naibalik ang alaala ko. Hinanap kita sa dati nating tirahan, pero wala na kayo roon. Ilang linggo kitang hinanap hanggang sa may nakakilala sa iyo rito.”
Tahimik akong nakinig, ngunit hindi agad nawala ang galit sa aking puso. Biglang bumukas ang pinto ng aming barong-barong. Lumabas si Mika kasunod ang nakababatang si Junjun na naghahanap ng pagkain. Nang makita nila ang lalaki, napatigil sila. Tumingin si Joseph sa mga bata, nanginginig ang mga kamay habang unti-unting lumalapit.
Napaluha si Joseph at lumuhod sa harap nila. “Ako ang tatay ninyo, mga anak.”
Umatras si Mika at sumagot na hindi ito totoo dahil patay na ang kanilang ama. Tumingin si Junjun sa akin. “Nanay, siya po ba talaga ang tatay namin?” Napahagulgol ako at umiling. “Oo, anak. Siya ang tatay ninyo.” Niyakap ako ng dalawang bata habang si Joseph ay nanatiling nakaluhod sa harap namin, umiiyak habang pinagmamasdan ang pamilyang matagal niyang hindi nakasama.
