PART 2:
Nang umabot na ang eroplano sa 35,000 feet at namatay na ang seatbelt sign, nagsimula na akong kumilos.
Pumasok ako sa galley at kinuha ang aking personal na telepono.
Inihanda ko ang voice recorder at maingat itong inilagay sa bulsa ng aking uniporme, tinitiyak na malinaw nitong maririnig ang bawat salita.
Lumabas ako bitbit ang tray ng mga pagkain at dinalisay ang aking boses para maging magalang at palakaibigan.
“Here are your appetizers, Sir, Ma’am,” pormal kong sabi habang inilalapag ang pagkain sa kanilang mesa.
“Thank you, flight attendant,” masayang sagot ni Bianca, halatang nagnanais ng atensyon.
“Napakaganda naman po ng inyong kuwintas, Ma’am. Bagay na bagay sa inyo,” papuri ko, habang pinapanatili ang aking distansya.
Ngumiti nang malaki si Bianca at hinawakan ang pendant. “Salamat! Regalo ito ng fiancé ko. Isinama niya ako sa London ngayon para ipagdiwang ang pagbili niya ng bagong ari-arian para sa aming dalawa.”
“Talaga po? Napakasuwerte ninyo naman sa inyong fiancé,” tugon ko, habang nakatingin nang matalim kay David.
Halos mabulunan si David sa iniinom niyang tubig at mabilis na nag-interfere. “Bianca, huwag mo nang abalahin ang crew. Marami pa silang ginagawa.”
“Hindi po, Sir, ayos lang. Tungkulin naming pasayahin ang aming mga pasahero,” sagot ko na may kahulugan.
Bumalik ako sa galley at agad na ini-save ang unang recording.
Nalaman ko mula sa maikling usapan na iyon na hindi lang basta bakasyon ang ginagawa nila; ginagamit ni David ang pera ko upang bumili ng ari-arian sa ilalim ng pangalan nila ni Bianca.
Pagkaraan ng 3 oras, nang magsimula nang magdimit ang mga ilaw sa cabin para sa oras ng pagtulog, muli akong lumapit.
Inalok ko sila ng premium in-flight Wi-Fi access voucher na eksklusibo para sa First Class.
“Sir, narito po ang inyong Wi-Fi code upang manatili kayong konektado sa inyong mga negosyo habang nasa biyahe,” sabi ko kay David.
Tinanggap ito ni Bianca. “Ay, salamat! Maipapasa ko na sa real estate agent ang mga pinakahuling dokumento para sa pirmahan.”
Habang abala si Bianca sa pag-log in at pagpapadala ng mga file gamit ang internet ng eroplano, bumalik ako sa aking istasyon at ginamit ang aking sariling device.
Dahil sa aking posisyon bilang lead crew, may access ako sa operational Wi-Fi ng kumpanya.
Agad kong tinawagan ang aking abogado sa Pilipinas sa pamamagitan ng isang messaging app.
“Atty. Santos, narito ang mga voice recording at ang buong detalye ng kinaroroonan ni David Ventura ngayon,” chat ko sa aking abogado.
“Ginamit niya ang 4,000,000 pisong loan na para sa kumpanya upang pondohan ang personal na luho at bumili ng ari-arian kasama ang ibang babae.”
Sumagot agad ang aking abogado. “Clara, sapat na ang mga ebidensyang ito para sa kasong Concubinage at Financial Fraud. May pinirmahan siyang kasunduan sa loan na ang pondo ay eksklusibong gagamitin para sa logistics company. Ang paggasta nito sa ibang bagay nang walang pahintulot mo ay qualified theft at estafa.”
“Gawin mo ang lahat, Attorney. Gusto ko, paglapag ng eroplano sa London, tapos na ang laro niya,” sagot ko.
Nagpadala rin ako ng pormal na email sa legal department ng bangko kung saan ko kinuha ang loan, kalakip ang screenshot ng mga post ni Bianca sa social media na nagpapakita ng mga resibo ng First Class tickets na binili gamit ang credit card na nakakonekta sa loan account.
Humingi ako ng agarang freeze order sa account dahil sa hindi awtorisadong paggamit ng pondo.
Nang sumapit ang ika-10 oras ng biyahe, karamihan sa mga pasahero ay natutulog na, kabilang si Bianca na may takip pa sa mga mata.
Tumayo si David at dahan-dahang naglakad patungo sa likod, direkta sa galley kung saan ako nag-iisa.
Nanginginig ang kanyang buong katawan, at may mga luha sa kanyang mga mata nang harapin niya ako.
“Clara, pakiusap, mag-usap tayo,” bulong niya, halos lumuhod sa sahig ng galley. “Huwag kang gumawa ng gulo rito. Alam kong nagkamali ako.”
Mabilis kong pinindot ang video recorder ng aking telepono na nakapatong sa ibabaw ng counter, nakatutok nang direkta sa kanyang mukha.
“Anong gulo ang sinasabi mo, David? Ginagawa ko lang ang trabaho ko,” malamig kong sagot, walang anumang emosyon sa aking boses.
“Alam kong galit ka. Ginamit ko ang 4,000,000 piso mo para kay Bianca. Akala ko kasi hindi mo malalaman dahil sa ibang bansa ko siya dadalhin,” pag-amin niya, umiiyak na ngayon. “Babayaran kita, ibebenta ko ang lahat pagbalik natin sa Maynila, huwag mo lang akong iwan at huwag mo akong isumbong sa pulis.”
“Kaya mo ba sinabing nalulugi ang kumpanya mo? Para makuha ang pera ko at gastusin sa babaeng iyan?” tanong ko pa upang makuha ang buong detalye.
“Oo, Clara! Patawarin mo ako. Nasilaw ako. Pero ikaw ang asawa ko, pakikisama lang ang sa kanya. Pakiusap, tulungan mo akong itago ito hanggang sa makalapag tayo,” pagmamakaawa niya.
