Part 2
Nanginginig ang mga kamay ni Adrian habang tinatanggap ang lumang biscuit tin can mula kay Kuya Ramon. Ang galit na kanina lamang ay nag-aapoy sa kanyang dibdib ay biglang napalitan ng matinding pagtataka at kaba. Hindi niya matanggap sa isip niya na ang isang taong nakasuot ng basahan at natutulog sa kulungan ng baboy ay may hawak na titulo ng lupa at susi ng isang gusali.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin sa loob ng lata. Naroon ang isang makapal na dokumento—ang Titulo ng Lupa na nakapangalan sa kanya, kasama ang mga susi ng isang bagong kotse at ang susi ng isang commercial building sa kabayanan. Hindi makapagsalita si Adrian. Nanlamig ang kanyang buong katawan habang nakatitig sa mga hawak niya.
“K-Kuya…” basag ng boses ni Adrian, nawalan ng lakas ang mga tuhod niya at unti-unting napaluhod sa tabi ng karton na hinihigaan ng kanyang kapatid. “Ano ito? Bakit… bakit ganito ang itsura mo? Bakit ka natutulog dito kung may ganito ka pala?”
Tumabi si Ramon sa kanya, mabagal at hirap na hirap sa paggalaw. Dahan-dahang hinaplos ng matanda ang buhok ng kanyang nakababatang kapatid. May ngiti sa labi ni Ramon, ngunit sa mga mata nito ay nakasalamin ang dekada ng pagod, hirap, at mga sikretong ngayon lamang mabubunyag.
“Adrian,” panimula ni Ramon habang humihinga nang malalim. “Umupo ka muna. Pakinggan mo ako. Noong mga unang taon ng pagpapadala mo ng pera, sinunod ko ang gusto mo. Nagpagawa ako ng mga plano sa arkitekto. Binili ko ang bakanteng lupa sa tabi ng kalsada para pagtayuan ng mansyon na pangarap mo.”
Nagtaka si Adrian. “E nasaan na? Bakit walang mansyon?”
“Tatlong taon kaming nagpatayo ng mansyon,” pagpapatuloy ni Ramon. “Malaki, maganda, katulad ng nasa litrato na gusto mo. Pero habang tumatagal, napansin ko ang sistema dito sa atin. Ang lugar natin ay binabaha tuwing tag-ulan. Ang lupa na binili natin, kahit anong taas ng pundasyon, ay madaling masira kapag tinamaan ng malakas na bagyo. At higit sa lahat… nakita ko ang kalagayan ng mga kababayan natin dito.”
Tumigil sandali si Ramon para ubohin. Humigpit ang kapit niya sa damit ni Adrian.
“Isang gabi, habang tinitingnan ko ang pundasyon ng ginagawa nating mansyon, naisip ko: Para kanino ba ito? Para ba sa pamilya natin, o para lang ipagmalaki mo sa mga kapitbahay na umasenso ka na sa Dubai? Samantalang ang mga kababayan natin dito, walang trabaho, nagugutom, at ang mga bata ay walang masuot na maayos na sapatos papuntang eskuwela.”
Nakinig si Adrian nang may matinding dibdib na kabog.
“Kaya gumawa ako ng desisyon,” patuloy ni Ramon. “Itinigil ko ang pagpapatayo ng mansyon. Ang perang ipinadala mo, hindi ko ginastos sa sugal, hindi ko inibigay sa iba. Inilaan ko ang bawat sentimo sa pagbili ng lupa sa bayan, pagpapatayo ng isang commercial building na may tatlong palapag, at pagpapatayo ng isang kooperatiba para sa mga magsasaka rito sa atin. Ang building na iyon ang nagbibigay ng trabaho ngayon sa mga kapitbahay natin, at ang kita nito ay diretso sa bangko—nakapangalan sa’yo, Adrian.”
Naluha si Adrian. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Ang galit na naramdaman niya kanina ay naging isang napakabigat na pagsisisi. Niyakap niya nang mahigpit ang kanyang kuya, habang humahagulgol nang malakas sa gitna ng lumang kubo.
“Pero Kuya… bakit ka naman natutulog dito sa kulungan ng baboy? Bakit hindi ka tumira sa magandang bahay?” tanong ni Adrian sa pagitan ng mga hikbi.
Ngumiti nang mapait si Ramon. “Dahil gusto kong maramdaman kung paano ka naghirap sa disyerto, Adrian. Gusto kong ipaalala sa sarili ko na bawat sentimo ng perang ipinadala mo ay may pawis, dugo, at luha. Ayokong lumaki ang ulo ko sa karangyaan habang ikaw ay nagpapakamatay sa initan sa ibang bansa. At isa pa… noong nagsimula ang negosyo, kinailangan kong ibenta ang lumang bahay natin para madagdagan ang kapital nang hindi na kita gambalain sa trabaho mo roon. Wala na akong ibang natirang masisilungan kundi ang lumang kubong ito, at nang masira ang bubong, dito na muna ako natulog sa silong.”
Hinalikan ni Adrian ang nanginginig na kamay ng kanyang kuya. “Tama na, Kuya. Tama na ang sakripisyong ito. Uwi na tayo. May kasama akong sasakyan sa labas. Magpapagamot ka na, at simula ngayon, sabay nating aalagaan ang lahat.”
