Ikalawang Bahagi(Part2): Ang Pagsisisi at ang Kwento ng Ama
Kinabukasan, hindi makatulog nang maayos si Marissa dahil sa matinding pag-uusig ng kanyang konsensya. Bago pumasok sa opisina, dumaan siya sa isang paboritong karinderya at bumili ng dalawang balot ng mainit na pares at kanin. Hinanap niya si Mang Rodel sa mga kalye malapit sa kanilang branch at nakita niya itong nakaupo sa gilid ng isang saradong tindahan. Inabot niya ang pagkain at tahimik na umupo sa tabi nito.
“Mang Rodel… patawarin niyo po ako sa inasal ko kahapon. Sobrang pagod lang po talaga ako at na-stress sa haba ng pila. Hindi ko po dapat kayo sinigawan,” umiiyak na paghingi ng tawad ni Marissa. Ngumiti nang tipid ang matanda at tinanggap ang pagkain. “Ayos lang iyon, ineng. Sanay na akong pinagtatabuyan. Naiintindihan ko namang nakakaabala talaga ako sa inyo,” malumanay nitong sagot.
Dinaig ng kuryusidad si Marissa. “Bakit po ba buwan-buwan kayong nagpapadala ng limampung piso sa account na iyon? At para saan po yung mahabang mensahe na laging pinapalagay ninyo?”
Tumingala si Mang Rodel sa maulap na langit, pilit pinipigilan ang pagtulo ng mga luha mula sa kanyang mga pagod na mata. “Dalawampung taon na ang nakakalipas, noong pumutok ang isang malaking bagyo at nagkabaha sa aming probinsya, nawalay sa akin ang apat na taong gulang kong anak na si Nico. Inanod siya ng baha pero nalaman kong nasagip siya ng isang malayong kamag-anak na dinala siya sa Maynila. Hindi ko na sila mahanap dahil lumipat na sila ng tirahan. Ang tanging hawak ko lang ay ang lumang bank account number ng kamag-anak na iyon.”
Humikbi ang matanda at nagpatuloy, “Hindi ko alam kung buhay pa ang kamag-anak na iyon o kung nasa kanila pa ang anak ko. Kaya nagdedeposito ako buwan-buwan kahit limampung piso lang mula sa pangangalakal, at pinapalagay ko yung mensahe. Umaasa ako na balang araw, kapag malaki na si Nico at binuksan niya ang bank records na iyon, mababasa niya ang mga mensahe ko sa statement of account. Gusto kong malaman niya na hindi ko siya inabandona at habambuhay siyang hinahanap ng kanyang tatay.”
Parang dinurog ang puso ni Marissa sa kanyang narinig. Ang inakala niyang panggugulo at pag-iinarte ay isa palang desperado at napakalungkot na pag-asa ng isang amang nagmamahal.
