Ikalawang Bahagi (Part 2): Ang Nakakagimbal na Sikreto
“Tay… hindi ko ginustong magpakamatay,” pautal-utal na bulong ng binata na nagpakilalang si Elias. “Pinilit nila ako. Kung hindi ako tatalon, papatayin nila ang nanay ko sa ospital.”
Kumunot ang noo ni Mang Carding, bakas ang matinding pagkalito at takot. “Sino’ng ‘nila’, anak? Ano ang ibig mong sabihin?”
Nanginginig na itinuro ni Elias ang itim na backpack na hawak ng matanda. “Buksan niyo po ang bag, sa pinakailalim.”
Binuksan ni Mang Carding ang zipper at kinapa ang ilalim ng mga damit. Bumungad sa kanya ang ilang makakapal na asul na folder at isang external hard drive. Nang buklatin niya ang isa sa mga folder, nanlaki ang kanyang mga mata. Laman nito ang mga pekeng titulo ng lupa, listahan ng mga iligal na transaksyon sa droga na ibinabagsak mismo sa loading bay ng mall, at mga patunay ng malawakang money laundering. Ang pinakanakakagimbal sa lahat: nakapirma sa mga dokumento ang pangalan ng mismong General Manager ng mall at ng Chief of Security.
“Ako po ang IT assistant sa admin office,” patuloy ni Elias, humihikbi ngunit puno ng takot ang mga mata. “Aksidente kong nabuksan ang mga files na ‘yan. Nalaman nila. Kinuha nila ang nanay ko, ibinaon nila kami sa gawa-gawang utang, at sinabing kailangan kong tumalon mula rito para magmukhang suicide dahil sa depresyon. Kapag namatay ako, itatapon nila ang bag na iyan kasama ko para mawala ang ebidensya. Kapag hindi ako tumalon… papatayin nila ang nanay ko.”
Bago pa man makapag-isip si Mang Carding ng susunod na hakbang, narinig nila ang mabibigat na yabag ng mga sapatos na umaakyat sa hagdanan ng fire exit. Bumukas ang pinto at iniluwa nito ang tatlong armadong security guard—mga kapwa empleyado na kilala ni Mang Carding. Ngunit sa halip na tumulong, may hawak silang mga baril na tahimik na nakatutok sa kanila, at may mga malamig na ngiti sa kanilang mga labi.
“Mabuti naman at andito ka, Mang Carding,” wika ng head guard na si Tomas habang kinakasa ang baril. “Sana umiwas ka na lang. Ngayon, kailangan dalawa na kayong tumalon.”
