Part2:
Nalaglag ang katahimikan sa loob ng penthouse unit namin na kasing bigat ng tingga. Ang marahang ugong lang ng aircon sa sala at ang mahihinang paghinga nina Carlo at Bianca ang maririnig. Nakatayo pa rin ako habang mahigpit kong hawak ang puting envelope. Ang papel sa loob—ang ultrasound result na may malinaw na petsa ng conceiving stage—ay parang yelong sumasaksak sa aking mga daliri.
Namumutla si Carlo, halos mawalan ng kulay ang kanyang labi. Si Bianca naman ay dahan-dahang umatras papunta sa likuran ng asawa ko, bahagyang nanginginig ang mga binti at nanatiling nakayakap ang kaliwang kamay sa kanyang tiyan. Ang mukha niya ay puno ng takot at pagkaawa sa sarili, isang pamilyar na ekspresyon na noon pa man ay ginagamit na niya kapag may gusto siyang makuha.
“Mara… makinig ka muna sa akin,” basag ni Carlo sa katahimikan. Humakbang siya palapit, nakabukas ang mga palad na tila sinusubukang pakalmahin ang isang mabangis na hayop. “Hindi ito ang iniisip mo. Huwag kang magpadalos-dalos. Pag-usapan natin ito nang mahinahon.”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Walang luhang pumatak sa akin. Sa loob ng walong taon naming pagsasama, kilala ako ni Carlo bilang mapagparaya, tahimik, at laging sumusuporta sa bawat pangarap niya. Pero ngayong gabi, ang nakikita niya sa harap niya ay ang Mara na isang senior corporate credit auditor—malamig, kalkulado, at walang bahid ng emosyon.
“Huminahon?” tanong ko, ang boses ko ay kasing patag ng salamin. “Carlo, alas-onse na ng gabi. Sinabi mo sa akin kaninang hapon na nasa Clark ka para sa isang emergency client meeting at bukas ka pa makakauwi. Pero ngayon, pumasok ka sa sarili nating tahanan kasama ang ex-girlfriend mo na may dalang maleta. At itong ultrasound report na ito… labing-isang linggo.”
Ibinagsak ko ang puting envelope sa ibabaw ng glass coffee table. Lumikha iyon ng mahinang lagapak pero sapat para magpagitla kay Bianca.
“Labing-isang linggo ang nakalipas, Carlo,” patuloy ko, hindi pumuputol ang tingin ko sa kanya. “Iyon ang araw na nagmamakaawa ka sa akin na pirmahan ko ang waiver para sa renewal ng revolving credit line ng logistics company mo dahil kailangan mo raw lumipad pa-Cebu para magsara ng isang multi-million distribution deal. Tatlong araw kang hindi halos ma-contact dahil mahina raw ang signal sa planta. Pero ang totoo, naroon ka pala para magpunla ng buhay sa babaeng sampung taon mo nang sinabing kinalimutan mo na.”
“Hindi ganoon kadali ang lahat, Mara!” pilit na katuwiran ni Carlo, may bahid ng panic at inis ang tono. “Nasaktan si Bianca sa Cebu! Iniwan siya ng asawa niya roon, kinuha ang lahat ng ari-arian niya, at binubugbog siya! Nalaman ko lang nang minsang humingi siya ng tulong. Wala siyang ibang matatakbuhan! Tao lang ako, Mara, hindi ko kayang makitang nagdurusa ang taong minsan ko ring minahal!”
“Kaya ano? Inako mo siya? Inihiga mo sa kama? At pinangakuan mong bubuo kayo ng bagong pamilya?” malamig kong ganti.
Napaawang ang bibig ni Carlo. “P-paano mo…”
“Nasa likod ninyo lang ako kanina sa flight mula Cebu, Carlo,” pag-amin ko. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi nang makita ko ang biglaang panlalaki ng kanyang mga mata. “Narinig ko ang bawat pangako mo sa kanya habang nasa eroplano tayo. Narinig ko kung paano mo sinabing ikaw ang tatayong ama kung ayaw kilalanin ng tunay na ama ang bata. Narinig ko kung paano mo ipinangakong hahanapan mo siya ng pinakamagaling na OB sa Makati at bibilhan ng bahay. At higit sa lahat, nakita ko kayo sa NAIA Terminal 2 habang hawak-hawak mo ang siko niya nang buong ingat—habang ako, tinatawagan kita at diretso mong sinabi sa mukha ko ang kasinungalingan mong nasa Clark ka.”
Nalaglag ang panga ni Carlo. Tuluyan nang nawalan ng lakas ang kanyang tindig.
Biglang humagulgol si Bianca. Lumuhod siya sa gilid ng sofa, nakatingin sa akin habang umaagos ang luha sa maputla niyang mukha. “Mara… patawarin mo ako! Kasalanan ko ang lahat! Huwag mong sisihin si Carlo! Ako ang lumapit sa kanya! Wala akong pera, walang pamilyang tatanggap sa akin sa Maynila. Nagmamakaawa ako, huwag mong palayasin si Carlo sa puso mo dahil lang sa akin… Kailangan lang ng anak ko ng proteksyon!”
Tiningnan ko si Bianca mula ulo hanggang paa. Ang kanyang luha, ang nanginginig na balikat, ang dahan-dahang paghaplos sa kanyang tiyan—lahat ng iyon ay bahagi ng isang lumang palabas.
“Tumayo ka riyan, Bianca,” sabi ko sa malamig na boses. “Hindi ako ang asawa mong nanakit sa iyo, at lalong hindi ako ang audience ng drama mo. Kung talagang wala kang ibang matatakbuhan, bakit sa asawa ko pa? Dahil ba alam mong matagumpay na siya ngayon? Dahil ba alam mong hindi na siya ang anak ng magsasaka sa Nueva Ecija na iniwan mo noon dahil walang sariling kotse at walang maipakitang kinabukasan?”
Natigilan si Bianca sa pag-iyak. Bahagyang sumimangot ang mukha niya, nahubaran ng maskara sa harap ko.
“Mara, sumosobra ka na!” singit ni Carlo, lumapit siya at inalalayan si Bianca patayo, pilit itong ipinagtatanggol. “Nandito na tayo sa puntong ito. Buntis siya! Hindi ko siya pwedeng pabayaan sa kalsada ngayong gabi! Bilang lalaki, kailangan kong panindigan ang sitwasyon!”
“Panindigan?” Tumawa ako nang mahina, isang tawang walang bahid ng saya kundi purong pangungutya. “Paninindigan ba ang tawag sa pagnanakaw sa sarili nating pera para gastusan ang kabit mo? Binuksan ko ang joint account natin kanina, Carlo. Ang account na pinag-iipunan natin para sana sa plano nating magkaanak sa pamamagitan ng IVF sa susunod na taon.”
Humarap ako sa nakabukas kong laptop sa dining table at inikot ito paharap sa kanila.
“Tatlong bayad sa isang private maternity clinic sa Legazpi Village. Isang buwanang renta sa isang luxury serviced apartment sa Salcedo. Mga domestic airline tickets papuntang Mactan. At noong nakaraang linggo lang, isang bank transfer na nagkakahalaga ng ₱180,000. Lahat ng iyon, kinuha mo sa ipon nating dalawa habang sinasabi mong ‘operating capital’ at ‘business expansion expenses’ ang mga bawas na iyan.”
Napalunok si Carlo. “B-babalik ko ang perang iyon, Mara! May parating na collection ang logistics firm sa katapusan ng buwan! Babayaran ko ang bawat sentimo!”
“Hindi mo na kailangang ibalik,” sagot ko habang dahan-dahan kong isinasara ang laptop. “Dahil simula ngayong gabi, bibilangin natin ang bawat sentimong inutang mo—hindi lang sa joint account natin, kundi sa buong buhay mo.”
“Ano bang ibig mong sabihin?” may kaba sa boses ni Carlo.
“Nakalimutan mo na ba kung paano nagsimula ang Villanueva Express Logistics?” lumakad ako palapit sa kanya, bawat hakbang ko ay mabigat at may dalang awtoridad. “Nang magkakilala tayo walong taon na ang nakakaraan, baon ka sa utang. Walang bangko ang gustong magpautang sa iyo dahil bagsak ang credit score mo. Sino ang nag-ayos ng financial statements mo? Sino ang nagsangla ng minana kong condominium sa Pioneer para lang makabili ka ng unang tatlong second-hand delivery vans mo? Sino ang pumirma bilang primary guarantor at co-borrower sa ₱15,000,000 corporate credit facility mo sa bangko?”
Tumitig ako sa kanya hanggang sa hindi niya makayanan ang tingin ko at napayuko siya.
“Ako, Carlo. Ako ang utak at pundasyon ng kumpanya mo. Ikaw ang mukha, ikaw ang nagmamaneho, pero ako ang may hawak ng lisensya, ng bangko, at ng kapital. Akala mo ba naging bulag ako sa loob ng walong taon dahil mahal kita? Minahal kita, oo. Naniwala ako na tapat ka at may utang na loob. Pero ang isang auditor, kailanman ay hindi pumipirma nang walang kopya ng resibo.”
Huminga nang malalim si Carlo, sinusubukang bawiin ang kanyang kontrol. “Mara, asawa mo ako! Hindi mo pwedeng gawin sa akin ito dahil lang nagkamali ako nang minsan! Ang kumpanya ay nakapangalan sa akin! Hindi mo basta-basta mawawasak ang pinaghirapan natin!”
“Hindi natin pinaghirapan ito, Carlo,” malamig kong sagot. “Ako ang naghirap para buuin ka, at ikaw naman ang nagsumikap para sirain ako. At para sa impormasyon mo, hindi ako magwawasak ng kahit ano. Kukunin ko lang kung ano ang tunay na akin.”
Kinuha ko ang aking designer handbag mula sa sofa, inilabas ang isang makapal na folder na kinuha ko sa aking safe bago sila dumating, at inilapag sa tabi ng ultrasound report.
“Ano iyan?” tanong ni Carlo, nanginginig ang boses.
“Iyan ang revocation ng consent ko bilang guarantor sa bangko. At iyan din ang liquidation request para sa 60% equity shares ko sa Villanueva Logistics na nakapangalan sa aking holding company—ang kasunduang pinirmahan natin limang taon na ang nakalilipas bago natin pinalawak ang fleet sa Luzon.” Tumingin ako sa kanilang dalawa, walang bahid ng awa. “Bukod pa roon, ang penthouse na kinatatayuan ninyo ngayon? Hindi ito conjugal property. Binili ko ito gamit ang sarili kong trust fund mula sa yumaong mga magulang ko tatlong taon bago tayo ikasal. Mayroon kayong eksaktong tatlumpung minuto para kunin ang mga damit mo at lumayas dito.”
“Mara! Huwag mo namang gawin ito!” sumigaw si Carlo, tuluyan nang nawala ang kanyang poise. “Gabi na! Saan kami pupunta ni Bianca? Buntis siya, kailangan niya ng maayos na matutulugan!”
“May serviced apartment ka sa Salcedo na binayaran mo gamit ang pera ko, di ba?” tinaasan ko siya ng kilay. “Doon kayo pumunta. Tutal, pamilya naman kayo, di ba? Simulan niyo nang mamuhay bilang pamilya ngayong gabi. Pero siguraduhin mong marami kang dalang pera, Carlo, dahil bukas ng alas-otso ng umaga, maglalabas ang legal counsel ko ng formal demand letter para sa freeze order ng lahat ng accounts na konektado sa pangalan mo.”
Nanginig ang buong katawan ni Bianca sa takot, habang si Carlo ay napahawak sa kanyang ulo, tila ngayon lamang napagtanto ang bangin na kanyang tinuntungan.
