UMUWING MILYONARYA PARA I-AHON SA HIRAP ANG KUYANG NAGTAGUYOD SA KANYA, NGUNIT ISANG MASAKIT NA KATOTOHANAN ANG SUMALUBONG SA KANYA!

Part 2

Sinundan ni Clara ang tunog, hindi inalintana ang putik na dumidikit sa kanyang mamahaling sapatos. Sa likuran ng babuyan, nakatago ang isang maliit at tagpi-tagping barong-barong na gawa sa kinakalawang na yero at nabulok na plywood. Halos hindi makahinga si Clara sa sangsang ng amoy ng ihi at dumi ng hayop. Sumilip siya sa siwang ng pinto.

Sa ibabaw ng isang manipis at maruming banig, nakahiga ang isang buto’t balat na lalaki. Suot nito ay manipis na sando na butas-butas at nangingitim sa dumi. Pinalilibutan siya ng mga langaw habang pilit na kinakapa ang isang basong plastik na walang laman. “Ising? Belinda? May tubig ba kayo diyan? Nauuhaw ako…” paos at nangangatog na boses ng lalaki.

Parang pinilipit ang puso ni Clara. Ang lalaking minsang bumuhat sa kanya noong bata siya, ang lalakeng nagpakuba sa trabaho, ay nakabulagta ngayon sa sahig na parang basahan. “Kuya?” basag na tawag ni Clara.

Napahinto ang lalaki. Kinapa nito ang hangin gamit ang nanginginig na kamay, ang mga matang malabo ay pilit na naghahanap sa pinanggalingan ng boses. “Clara? Bunso ko? Panaginip ba ‘to?”

Bumuhos ang luha ni Clara. Lumuhod siya sa maruming sahig, walang pakialam kung mantsahan ang kanyang damit, at mahigpit na niyakap ang kapatid. Ramdam niya ang magaspang na balat at ang mga buto ni Ramon. Umiyak nang umiyak ang magkapatid. Sa mga sandaling iyon, malinaw na kay Clara ang lahat: ang perang ipinadala niya para sa gamot, pagkain, at ginhawa ng kanyang kuya ay ninakaw ng sarili nilang kadugo para magbuhay-reyna.

Part 3

Pinunasan ni Clara ang kanyang mga luha. Ang panlulumo sa kanyang dibdib ay mabilis na napalitan ng nag-aapoy na galit. Inalalayan niya si Ramon patayo at dahan-dahang inilabas sa barong-barong. Nang makarating sila sa pinto ng magarang sala, napatili si Belinda habang nabitawan ni Tita Ising ang hawak na kape.

Walang sumigaw. Walang eskandalo. Malamig at matalim ang mga tingin ni Clara. “Kukunin ko ang kuya ko. At simula sa araw na ito, putol na ang lahat ng sustento.”

Nagmakaawa si Tita Ising, lumuhod at pilit na ipinapaliwanag na kinapos lang daw sila kaya pansamantalang inilipat si Ramon. Ngunit hindi na nag-aksaya ng laway si Clara. Inilabas niya ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang abugado sa Pilipinas. Ipinagbigay-alam niya sa mag-ina na ang titulo ng lupa at bahay, pati na rin ang lahat ng sasakyan, ay nakapangalan sa kanya at kay Ramon. Binigyan niya ang mga ito ng bente-kwatro oras para lisanin ang bahay, dala lamang ang mga damit nila, o kakaharapin nila ang patong-patong na kaso ng estafa at elder abuse.

Kinabukasan, isinugod si Kuya Ramon sa isa sa mga pinakamahal na pribadong ospital sa Maynila. Binigyan siya ng buong atensyong medikal, tamang nutrisyon, at pagmamahal na ipinagkait sa kanya. Habang sina Tita Ising at Belinda ay bumalik sa pagiging mahirap, baon sa utang dahil sa mga inutang nilang alahas na hindi na nila kayang bayaran, si Clara ay nanatili sa tabi ng kanyang kuya. Nakahawak si Clara sa kamay ni Ramon habang mahimbing itong natutulog sa isang malinis, mabango, at malamig na kwarto, sa wakas ay nabubuhay bilang isang tunay na prinsipe na nararapat sa kanya.