Ngumiti nang pilit si Kuya Gabriel, ngunit bakas ang matinding kaba sa kanyang mga mata. Bago pa makatanggi si Roman, mabilis na humakbang si Kuya at niyakap ako nang mahigpit—napakahigpit na halos hindi ako makahinga.
Inilapit niya ang kanyang bibig sa aking tainga. Ang boses niya ay nanginginig ngunit puno ng diin, at doon niya binitawan ang mga salitang nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.
“Itulak mo siya. Ngayon na!”
Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa ako makapag-isip kung bakit, naramdaman ko ang mabilis na paggalaw ng kamay ni Roman na nakapulupot sa aking baywang, pababa patungo sa matigas na bagay sa kanyang tagiliran.
Dahil sa pinaghalong gulat at adrenaline, ginamit ko ang buong lakas ko. Binitawan ko ang kutsilyo, umiikot, at itinulak si Roman nang buong pwersa sa dibdib.
Napatid si Roman. Nawalan siya ng balanse at bumagsak sa likuran, saktong tumama sa mesa ng aming five-tier wedding cake. Nag-collapse ang dambuhalang cake, nagkalat ang puting icing, ginto, at mga bulaklak sa sahig. Tumili ang ilang mga bisita sa gulat.
“Ano ba’ng problema mo?!” galit na sigaw ni Roman. Nawala ang maamo at perpektong ngiti na palagi niyang pinapakita. Dumukot siya sa loob ng kanyang tuxedo—at bumunot ng isang itim na baril.
Kagyat na nagkagulo sa ballroom. Nagtakbuhan, nagtulakan, at nagsigawan ang daan-daang bisita papunta sa mga exit. Bago pa man makapagpaputok si Roman, malakas akong hinila ni Kuya Gabriel sa likod ng isang makapal na marmol na poste para magtago.
“Gabriel, ano’ng nangyayari?! Ano’ng ginawa mo?!” nanginginig kong tanong habang dinig ang mga basag na baso at panic sa paligid.
“Bianca, hindi siya si Roman Valderama!” humahangos na sagot ng kapatid ko. Inilabas niya ang kanyang phone at ipinakita sa akin ang isang screen na puno ng mga dokumento at litrato. “Carlos Delgado ang totoong pangalan niya. Isa siyang international fugitive na matagal nang hinahanap ng Interpol!”
Tiningnan ko ang screen. May mga mugshot ng lalaking eksaktong kamukha ng asawa ko, ngunit may mahabang peklat sa leeg at mukhang mas seryoso.
“Napasok ko ang hidden encrypted servers niya kanina lang habang nagre-reception tayo,” mabilis na paliwanag ni Kuya Gabriel. “Syndicate leader siya, Bianca. Target niya ang mga babaeng tagapagmana. Pinapakasalan, pinapapirma ng mga joint account at absolute deed of sale ng mga ari-arian, tapos… pinapalabas niyang namatay sa aksidente. Bianca, naka-schedule na ang ‘aksidente’ mo mamayang gabi pagkatapos ng reception!”
Nanlamig ang buong katawan ko, parang binuhusan ng yelo ang aking gulugod. Umalingawngaw sa isip ko ang huling binulong niya bago kami hiwa ng cake: “Pagkatapos nito, magiging akin na ang lahat-lahat sa’yo.”
Hindi iyon matamis na pangako ng isang asawa. Iyon ay banta ng kamatayan.
“Gabriel! Lumabas kayo d’yan!” umaalingawngaw na boses ni Roman, o Carlos, sa buong ballroom. Rinig ko ang malamig na pagkasa ng baril. “Bianca, honey, wag kang maniwala sa baliw mong kapatid! Lumapit ka rito bago pa may masaktan!”
Sumilip si Kuya Gabriel, handang harangin ang sarili niya kung sakaling lumapit si Roman. Ngunit bago pa man makahakbang ang lalaking muntik ko nang makasama habambuhay, bumukas nang malakas ang malalaking double doors ng ballroom.
Pumasok ang mga heavily armed na operatiba ng NBI at pulisya—mga awtoridad na patagong tinawagan ni Kuya Gabriel bago pa man siya umakyat sa stage.
“Ibabà ang baril! Ibabà mo ang baril, Carlos Delgado!” sigaw ng lead officer habang nakatutok ang dose-dosenang riple sa kanya.
Tumingin si Roman sa mga pulis, saka sa direksyon namin. Sinubukan pa sana niyang itaas ang baril, ngunit mabilis siyang dinamba ng mga operatiba mula sa likuran. Pilit siyang nanlaban hanggang sa tuluyan siyang mapadapa sa sahig, eksakto sa ibabaw ng nawasak na wedding cake. Iginapos ng posas ang mga kamay niya na kanina lang ay nakahawak sa akin.
Habang kinakaladkad siya palabas, nagtama ang aming paningin. Wala na ang pag-ibig sa kanyang mga mata; ang natira na lamang ay purong poot at galit ng isang demonyong nabuko ang plano.
Nang matiyak na ligtas na ang lugar, napaupo ako sa sahig, humihikbi habang yakap-yakap ang sarili ko. Napuno ng mantsa ng icing at alikabok ang aking kumikinang na designer gown.
Lumuhod si Kuya Gabriel sa harapan ko at niyakap ako nang buong higpit. “Ligtas ka na, bunso. Ligtas ka na.”
Ang perpektong kasal ko ay isa palang bitag. Wala akong nakuha kundi matinding trauma, sirang gown, at isang reception na nauwi sa crime scene. Ngunit habang umiiyak ako sa bisig ng kapatid ko, napagtanto ko na mas mainam na ang wasak na kasal kaysa sa wasak na buhay. Nawala man ang lalaking inakala kong happily ever after ko, nailigtas naman ng kapatid ko ang nag-iisa kong buhay.
