PART 2: Ang Pagsabog ng Katotohanan
“Kain na, Susan…” nanginginig na boses ni Papa habang sinusubuang pilit si Mama ng malambot na dog food.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Parang pinupunit ang dibdib ko. Sinipa ko nang malakas ang pinto ng bodega at napahagulgol. “Ma! Pa!” patakbo akong lumuhod sa maruming semento at yinakap silang dalawa.
Gulat na gulat si Papa. Nabitiwan niya ang kalawanging plato. “B-Bianca? Anak ko… panaginip ba ‘to?” umiiyak niyang sabi habang hinahaplos ang mukha ko ng kanyang nanginginig at maduming kamay. Si Mama ay idinilat ang kanyang mga mata, pilit na ngumingiti kahit walang lakas.
Agad kong inilabas ang cellphone ko. “Pumasok na kayo! Ngayon na!” utos ko sa aking security team.
Sa loob ng ilang segundo, pumasok ang limang malalaking bodyguards ko sa compound. Binuhat nila nang buong pag-iingat sina Mama at Papa. Ang ingay ng mga sapatos nila ay umagaw sa atensyon ng mga nag-iinuman sa loob ng bahay.
Lumabas si Kuya Tomas, hawak pa ang isang bote ng mamahaling alak, kasunod si Elena na kumikinang ang gintong kwintas. “Hoy! Anong nangyayari rito?! Sino kayo?!” singhal ni Kuya Tomas. Nang makita niya ako, nanlaki ang mga mata niya. “B-Bianca? Anong ginagawa mo rito? At bakit mo nilalabas sina Papa?!”
Nilapitan ko siya. Hindi ako nag-atubili. Isang malutong na sampal ang dumapo sa pisngi niya, sinundan ng isa pa kay Elena.
“Hayop kayo!” sigaw ko, umaalingawngaw sa buong compound ang boses ko. “Tatlumpung libo! Tatlumpung libo ang pinapadala ko buwan-buwan para sa pagkain at gamot nila! Tapos lechon ang kinakain niyo habang dog food ang ipinapakain niyo sa sarili nating mga magulang?!”
PART 3: Ang Hustisya
Nanlaki ang mga mata ng mga bisita nila at unti-unting nagsialisan sa takot sa mga armadong bodyguards ko. Tumawa nang sarkastiko si Elena, matapang pa rin. “Aba, eh pabigat na yang mga magulang mo! Wala nang silbi! Buti nga pinakain pa namin kaysa mamatay sila sa gutom! Saka ano bang ipinagmamalaki mo? Isang hamak na call center agent ka lang!”
Akmang sasabunutan ako ni Elena nang mabilis siyang harangin at pilipitin ng isa sa mga bodyguards ko. Sumigaw siya sa sakit. Susugod sana si Kuya Tomas pero kinasa ng head security ko ang kanyang baril. Nanigas ang mag-asawa.
Dito na humakbang ang aking abogado mula sa dilim. May inilabas siyang mga dokumento. “Bilang legal counsel ni Miss Bianca, inihahanda na namin ang kasong Violation of Republic Act 9262, Severe Elder Abuse, at Estafa laban sa inyong dalawa,” malamig na sabi ng abogado.
“Legal counsel? Bodyguards? Saan ka kumuha ng pera para rito, Bianca?!” nanginginig na tanong ni Kuya Tomas.
Tinitigan ko siya nang malamig. “Nanalo ako ng 150 Milyon sa Lotto, Kuya. At ipinapangako ko sa lahat ng santo, mabubulok kayo sa kulungan. Wala kayong makukuha ni isang kusing.”
Nang marinig nila ang 150 milyon, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Lumuhod si Kuya Tomas sa putikan. Si Elena ay biglang humagulgol. “Bianca, maawa ka! Kapatid mo ako! Dugo’t laman! Hati naman tayo, oh! Aalagaan na namin sila nang maayos, pramis!” pagmamakaawa ng kapatid ko.
“Naawa ba kayo nang pinakain niyo sila ng tira-tira ng aso?” sagot ko. “I-secure ang bahay. Walang dadalhing kahit anong gamit ang dalawang ‘yan palabas.”
PART 4: Ang Bagong Simula (Wakas)
Iniwan namin silang umiiyak at nagmamakaawa sa labas ng sarili nilang bahay. Dinala ko sina Mama at Papa sa pinakamagandang pribadong ospital sa Maynila. Sa unang linggo, halos hindi ako umalis sa tabi nila. Unti-unting nanumbalik ang kulay sa kanilang mga pisngi. Nang makita kong muling nakangiti at nakakakain ng masasarap na prutas at sopas si Mama, doon ko lang nailabas ang lahat ng luhang pinigilan ko.
Pagkalipas ng isang buwan, lumipat kami sa isang malaking mansyon sa Alabang. Mayroon na silang dalawang full-time na nurse, sariling chef, at malawak na hardin kung saan pwede silang magpahangin araw-araw nang walang inaalala.
Samantala, natuloy ang kaso. Nakakulong ngayon sina Kuya Tomas at Elena. Dahil sa ginawa nila, walang sinuman sa mga kamag-anak o kaibigan nila ang tumulong pang mag-piyansa. Nalaman kong nag-aaway na silang mag-asawa sa loob ng selda, sinisisi ang isa’t isa sa kanilang pagiging sakim.
Ngayon, habang nakaupo ako sa aming balkonahe, pinagmamasdan ko sina Papa at Mama na masayang nagtatawanan habang umiinom ng tsaa. Napagtanto ko ang isang bagay. Ang 150 milyon ay isang malaking numero lamang. Ang tunay na jackpot sa buhay ko ay hindi ang perang napanalunan ko, kundi ang kapangyarihang iligtas ang mga taong nag-alay ng buhay nila para sa akin, at bigyan sila ng mundong nararapat para sa kanila.
