MATAPOS ANG UNANG GABI NAMIN BILANG MAG-ASAWA, INAMIN NIYANG PITONG TAON NA SIYANG KASAL SA IBA—NGUNIT HINDI NIYA INASAHAN ANG GAGAWIN KONG PAGBALIKTAD SA MUNDO NILA NG KABIT NIYA!
Ako si Elena, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Nang pakasalan ko si Mateo, isang tatlumpu’t dalawang (32) taong gulang na kilalang negosyante, inakala kong nahanap ko na ang aking “happily ever after.” Isang marangyang kasal sa isang sikat na hotel sa Maynila ang nagbuklod sa amin. Ibinigay ko sa kanya ang aking buong tiwala, ang aking puso, at ang pamamahala sa malaking kumpanya ng real estate na ipinamana sa akin ng yumaong kong ama.
Ngunit ang pangarap kong prinsipe ay nag-alis ng kanyang maskara sa mismong unang umaga ng aming pagsasama bilang mag-asawa.
Kagigising ko lamang matapos ang aming unang gabi. Puno ng ngiti at pagmamahal, bumangon ako upang salubungin si Mateo sa balcony ng aming honeymoon suite. Nakatalikod siya, humihigop ng kape habang may kausap sa telepono.
“Oo, babe. Nakapirma na ang tanga. Uuwi na ako diyan mamayang hapon. I love you too,” narinig kong bulong niya.
Napatigil ako. Nanlamig ang buong katawan ko. Lumingon si Mateo at nakita niya akong nakatayo sa likuran niya. Inasahan kong magpa-panic siya, ngunit isang malamig at walang-awang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Ibinaba niya ang kanyang telepono at tinitigan ako nang diretso sa mga mata.
“Sino ‘yon, Mateo?” nanginginig kong tanong, pilit na pinapakalma ang mabilis na pagtibok ng aking puso.
Uminom siya ng kape at naglakad palapit sa akin, tila ba isang pangkaraniwang balita lamang ang kanyang ibabahagi.
“Mabuti nang narinig mo, Elena, para hindi na tayo magplastikan,” walang-emosyong panimula ni Mateo. “Ang kausap ko ay si Valerie. Ang tunay kong asawa. Pitong taon na kaming kasal at may dalawa kaming anak. Hinihintay na nila ako sa bahay namin.”
Gumuho ang mundo ko. Halos hindi ako makahinga sa pambubulaga niya.
“A-Ano?! Kasal ka na?! Paano nangyari ‘yon?! At bakit mo ako pinakasalan?!” humahagulgol kong sigaw, pakiramdam ko ay pinupunit ang aking dibdib sa sobrang sakit at pagtataksil.
Tumawa nang mapakla si Mateo. Inilabas niya mula sa kanyang briefcase ang dokumentong pinirmahan ko kagabi bago kami matulog—ang Special Power of Attorney at ang Deed of Absolute Sale ng pinakamalaking commercial building ng pamilya ko. Sinabi niya kagabi na para iyon sa aming “joint venture.”
“Kailangan ko ng kapital para sa negosyo namin ni Valerie,” mayabang na sagot ni Mateo. “Masyado kang bata, Elena. Dalawampu’t apat ka pa lang, madali kang utuin. Ginamit ko ang pekeng pangalan sa marriage certificate natin kaya void at walang bisa ang kasal na ito. Salamat sa building mo. Mag-impake ka na dahil babalik na ako sa tunay kong pamilya.”
Tinalikuran niya ako, nagbihis, at lumabas ng kwarto na parang walang nangyari. Naiwan akong nakaupo sa sahig, umiiyak, at dinudurog ng katotohanan na ang lalaking pinagsanlaan ko ng aking buhay ay isang demonyong ginamit lamang ako para sa pera.
Inasahan nilang lulugmok ako sa matinding depresyon. Inasahan ni Mateo na uuwi akong umiiyak sa bahay ng mga magulang ko, basag ang dignidad at walang lakas na lumaban.
Ngunit nakalimutan ni Mateo na ang dugong nananalaytay sa akin ay nagmula sa pinakamagaling na negosyante sa Pilipinas. Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang sakit at pagmamahal ay napalitan ng isang naglalagablab na poot. Kinuha ko ang aking laptop at tinawagan ang kaisa-isang taong makakatulong sa akin—ang Chief Legal Counsel ng pamilya namin, si Atty. Suarez.
“Attorney, i-freeze mo ang lahat ng bank accounts at properties na nakapangalan kay Mateo at sa babaeng nagngangalang Valerie. Gumamit siya ng pekeng pagkakakilanlan sa kasal namin. Nakuha niya ang papeles ng building. Ihanda mo ang mga pulis,” malamig at matigas kong utos.
Sa loob ng ilang oras, kumilos ang lahat ng koneksyon ng aking pamilya. Natuklasan namin na hindi pekeng pangalan ang ginamit ni Mateo sa aming kasal—ang totoo, pekeng papeles ang ginamit niya noong nagpakasal sila ni Valerie pitong taon na ang nakalipas upang makatakas sa mga utang ng babae! Ibig sabihin, ang kasal namin ni Mateo ang tunay at legal, at nagkasala siya ng Estafa, Falsification of Public Documents, at pagnanakaw ng ari-arian.
Kinabukasan ng hapon, habang nag-iinuman ng champagne sina Mateo at Valerie sa kanilang mamahaling bahay upang ipagdiwang ang pagkuha nila sa yaman ko, dumating ang karma sa anyo ng isang dalawampu’t apat na taong gulang na babaeng handang maningil.
Pumasok ako sa kanilang gate kasama si Atty. Suarez, mga auditors, at apat na opisyal ng pulisya.
Nang makita ako ni Mateo, nalaglag ang baso mula sa kanyang kamay. Nanlaki ang mga mata ni Valerie.
“A-Anong ginagawa mo rito, Elena?!” natatarantang sigaw ni Mateo. “Mga pulis, palabasin ninyo ang babaeng ‘yan! Trespassing siya!”
Ngumiti ako nang napakalamig. Naglakad ako palapit sa kanila habang nakatingin nang diretso sa mata ni Valerie.
“Trespassing? Sa sarili kong bahay?” Inilabas ko ang titulo ng lupa na pilit nilang kinamkam, na ngayon ay ibinalik na ng korte sa aking pangalan dahil sa pandaraya nila. “Hindi ako pumunta rito para umiyak, Mateo. Pumunta ako rito para bawiin ang lahat ng ninakaw ninyo, at para ipakita sa inyo kung sino ang tunay na tanga.”
Ibinigay ni Atty. Suarez ang mga papeles. “Mr. Mateo, inaresto ka namin sa kasong Syndicated Estafa at Falsification of Public Documents. Ang kontratang pinirmahan ni Madam Elena ay napawalang-bisa na dahil napatunayan ang inyong panloloko. Bukod pa rito, na-freeze na ang lahat ng inyong joint accounts.”
Nanghina ang mga tuhod ni Mateo. Bumagsak siya sa sahig. “H-Hindi! Imposible! Naplano namin ‘to nang maayos!”
Umiiyak na sumugod sa akin si Valerie. “Hayop ka! Inagaw mo ang asawa ko! Pera namin ‘yon!”
Hindi ako umurong. Tinitigan ko si Valerie mula ulo hanggang paa. “Wala akong inagaw. Kayo ang nagtangkang magnakaw sa isang reyna. At para sa kaalaman ninyong dalawa, sinampahan ko rin kayo ng milyon-milyong danyos. Kahit ibenta ninyo ang mga sarili ninyo, hindi ninyo mababayaran ang utang ninyo sa akin.”
Walang nagawa sina Mateo at Valerie kundi ang magwala at humagulgol habang pinoposasan sila ng mga pulis. Kinakaladkad sila palabas ng bahay, hiyang-hiya sa harap ng mga kapitbahay na nanonood sa kanilang pagbagsak. Ang lalaking nag-akalang mauuto niya ang isang dalawampu’t apat na taong gulang na babae ay tuluyang nawalan ng pamilya, yaman, at kalayaan.
Habang pinapanood ko ang pag-alis ng patrol car, naramdaman ko ang tunay na kalayaan. Natutunan ko na ang isang babaeng nasaktan ay hindi kailanman dapat magmukmok sa isang sulok. Kapag sinubukan nilang nakawin ang iyong korona, huwag kang umiyak—gamitin mo ito upang durugin ang mismong kahariang pinagmamalaki nila.
