SA ARAW NG AKING KASAL, NAGLAKAD AKO PATUNGO SA ALTAR NA MAY ITIM NA PASA SA MATA—TINAWANAN NILA AKONG LAHAT, NGUNIT SA ISANG PINDOT KO, BINALOT NG NAKAKABINGING KATAHIMIKAN ANG BUONG BULWAGAN AT NAWASAK ANG KANILANG MGA BUHAY!
Ako si Diana, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Nakaupo ako sa harap ng malapad na salamin sa loob ng bridal suite. Suot ko ang isang mamahaling wedding gown na pinalamutian ng libu-libong maliliit na diyamante, ngunit ang aking atensyon ay nakatutok sa aking mukha. Sa paligid ng aking kanang mata ay may isang malaki, nangingitim, at namamagang pasa.
Nanginginig ang mga kamay ng sikat na makeup artist habang hawak niya ang concealer.
“Ma’am Diana, p-pwede po nating patungan ng makapal na foundation para matakpan—”
Hinawakan ko ang kanyang pulso at dahan-dahang inilayo ang makeup brush. “Huwag,” malamig ngunit matatag kong utos. “Hayaan mo ‘yan. Gusto kong makita ng lahat kung anong klaseng halimaw ang papakasalan ko ngayon.”
Sa loob ng dalawang taon, naging kasintahan ko si Derrick, dalawampu’t pitong (27) taong gulang at tagapagmana ng isang dambuhalang kumpanya. Sa harap ng media at ng aming mga kaibigan, siya ang perpektong lalaki—gwapo, mayaman, at maginoo. Ngunit sa likod ng mga saradong pinto, isa siyang demonyo. Dalawang gabi bago ang kasal, nalaman ko ang kanyang lihim: baon na sa bilyun-bilyong utang ang kanyang pamilya, at papakasalan lamang niya ako upang piliting makuha ang limandaang milyong pisong (₱500,000,000) trust fund na iniwan ng aking yumaong lolo.
Nang komprontahin ko siya, hindi siya humingi ng tawad. Sa halip, isang malakas at walang-awang kamao ang ibinaon niya sa aking mukha, na naging sanhi ng pasa ko sa mata. Binalaan niya akong huwag itigil ang kasal, kundi idadamay niya ang buhay ng aking nakababatang kapatid. Inakala niya, dahil sa edad kong dalawampu’t apat at sa pagiging tahimik ko, ay madali niya akong makokontrol.
Ngunit inubos na ng pasang iyon ang lahat ng takot ko. Ngayong araw, ipapakita ko sa kanila na ang babaeng inaakala nilang mahina ay ang mismong susunog sa kanilang kaharian.
Ang Paglalakad sa Gitna ng Kahihiyan
Binuksan ang dambuhalang pintuan ng Manila Cathedral. Punong-puno ang simbahan ng mga matataas na tao sa lipunan—mga pulitiko, bilyonaryo, at mga matapobreng kaibigan ng pamilya ni Derrick.
Nang mag-umpisa akong maglakad sa gitna ng simbahan, napasinghap ang lahat.
Sa halip na humanga sa aking magandang damit, natuon ang kanilang mga mata sa aking pasa. Hindi ko ibinaba ang belo ko upang itago ito. Naglakad ako nang tuwid, taas-noo, at walang anumang bakas ng pag-iyak.
Nagsimula ang mga bulungan at mahihinang tawanan na umaalingawngaw sa buong simbahan.
“Oh my god, look at her eye! Mukha siyang nakipag-away sa kanto!” “Ang tanga-tanga naman, siguro nalasing ‘yan kagabi at nadapa.” “Sayang ang ganda, mukhang basurera sa araw ng kasal niya. Nakakahiya kay Derrick.”
Nakita ko ang ina ni Derrick, si Doña Helena, na nakaupo sa unahan. Pilit siyang ngumingiti sa mga bisita, ngunit nang magtama ang paningin namin, inirapan niya ako at bumulong ng mga masasakit na salita sa kanyang katabi, halatang diring-diri sa aking hitsura.
Sa dulo ng altar, nakatayo si Derrick. Kumikinang ang kanyang puting tuxedo, ngunit ang kanyang mga mata ay naglalagablab sa matinding galit nang makita niyang hindi ko tinakpan ang aking pasa.
Pag-akyat ko sa altar, mahigpit na hinawakan ni Derrick ang aking kamay. Bumaon ang kanyang mga kuko sa aking balat.
“Sabi ko sa’yo takpan mo ‘yang mukha mo, tanga!” mariin at nanggigigil niyang bulong habang nakangiti sa mga camera. “Pinapahiya mo ako! Pag-uwi natin, babasagin ko pati ang kabilang mata mo.”
Tinitigan ko siya nang napakalamig. Isang pilit na ngiti ang isinukli ko sa kanya. “Tingnan natin kung may uuwi pa pagkatapos nito.”
Ang Isang Pindot na Yumanig sa Simbahan
Nagsimula ang seremonya. Habang nagsasalita ang pari, patuloy ang mga mahihinang hagikgik at mapanlait na tingin mula sa mga bisita. Inakala nilang isa akong tangang babae na pilit isinisiksik ang sarili sa isang mayamang pamilya kahit pa puro kapalpakan ang ginagawa.
Hanggang sa dumating ang pinakahihintay kong bahagi ng kasal.
“Kung may sinuman sa inyo ang may dahilan upang hindi ituloy ang kasal na ito, magsalita na ngayon, o manahimik habambuhay,” sagradong wika ng pari.
Bago pa man makahinga nang maluwag si Derrick, dahan-dahan akong humakbang paatras. Binitawan ko ang kamay ng lalaking nagbigay sa akin ng pasa.
“May dahilan po ako, Father,” malakas at umaalingawngaw kong anunsyo.
Natahimik ang buong simbahan. Kumunot ang noo ni Derrick, pinagpapawisan ng malamig. “Diana, anong ginagawa mo?! Tumigil ka nga, nababaliw ka na ba?”
Mula sa palumpon ng mga bulaklak o bouquet na hawak ko, inilabas ko ang isang maliit na itim na remote. Hinarap ko ang daan-daang bisitang nagtawanan sa akin kanina.
“Kanina pa kayo tumatawa dahil sa pasa ko. Inakala ninyong nadapa ako. Inakala ninyong tanga ako,” malamig at matigas kong panimula. Itinaas ko ang remote. “Gusto ninyong malaman kung saan galing ang pasang ito?”
CLICK.
Pinindot ko ang remote. Awtomatikong namatay ang mga ilaw sa loob ng simbahan. Ang dalawang dambuhalang LED screen na nakakabit sa gilid ng altar, na dapat sana ay magpapalabas ng aming romantic pre-nuptial video, ay biglang umilaw at nag-play ng isang hidden CCTV footage.
Ang Pagbagsak ng Halimaw
Ang video ay kuha mula sa pribadong opisina ni Derrick, eksaktong dalawang gabi na ang nakalipas.
Sa dambuhalang screen, kitang-kita ng buong simbahan ang malinaw na pag-aaway namin. Rinig na rinig mula sa surround sound system ng katedral ang bawat salitang binitawan ni Derrick.
Derrick (sa video): “Wala akong pakialam kung ayaw mo! Papakasalan mo ako, Diana! Bangkarote na ang pamilya ko, at ang 500 million trust fund mo lang ang makakasalba sa amin!” Diana (sa video, umiiyak): “Hindi ako magpapakasal sa isang manloloko! Ginamit niyo lang ako!”
Kasunod nito, napasinghap at tumili ang mga bisita sa loob ng simbahan nang makita nila sa video kung paano buong-lakas na sinuntok ni Derrick ang aking mukha!
Bumagsak ako sa sahig sa video. Kitang-kita ang walang-awang pagsipa niya sa aking tagiliran habang nakangiwi siya na parang isang demonyo.
Derrick (sa video, nakatutok sa mukha ko): “Subukan mong i-cancel ang kasal, ipapapatay ko ang kapatid mo! Mananahimik ka, ngingiti ka sa altar, at ibibigay mo sa akin ang pera mo!”
BAM.
Binalot ng nakakabingi at nakakapanindig-balahib na katahimikan ang buong bulwagan. Walang tumawa. Walang nagbulungan. Ang mga matapobreng bisita na kanina ay pinagtatawanan ako ay ngayon ay nakanganga, namumutla, at nakatakip ang mga kamay sa kanilang bibig dahil sa matinding kilabot.
Nalaglag ang panga ni Doña Helena. Nahimatay siya at bumagsak sa kanyang upuan.
Nanginginig buong katawan ni Derrick. Namumutla siya na parang bangkay habang nakatingin sa dambuhalang screen na patuloy na nagre-replay ng kanyang karahasan.
“P-Patayin niyo ‘yan! Patayin niyo ang screen! Edited ‘yan!” naghihisterikal na sigaw ni Derrick, akmang tatakbo patungo sa control booth, ngunit hinarangan siya ng mga groomsmen niya mismo na nandidiri sa kanya.
Humarap ako sa kanya. Ang mga luha ko ay matagal nang natuyo, napalitan ng naglalagablab na poot ng isang reyna.
“Edited?” nakangisi kong tanong. “Bakit, Derrick? Hindi ba masaya panoorin ang totoong mukha mo? Sa loob ng dalawang taon, naniwala akong prinsipe ka. Pero ngayong araw, ipinakita ko sa buong bansa na isa kang halimaw na nagtatago sa likod ng mamahaling tuxedo.”
“Diana, b-babe… parang awa mo na… pag-usapan natin ‘to!” umiiyak at gumagapang si Derrick papalapit sa akin. Ang kanyang kayabangan kanina ay ganap nang nadurog. “Nabaliw lang ako! P-Patawarin mo ako!”
Umatras ako at tinitigan siya nang may matinding pandidiri.
Eksakto sa sandaling iyon, umalingawngaw ang tunog ng mga sirena mula sa labas ng katedral. Pinasok ng sampung armadong operatiba ng NBI ang simbahan.
“Derrick Valderama, you are under arrest for Serious Physical Injuries, Grave Threats, at malawakang Corporate Fraud at Embezzlement na natuklasan namin sa kumpanya mo,” malamig na anunsyo ng kapitan ng pulis bago marahas na pinusasan si Derrick sa mismong harap ng altar.
Nagsisigaw, nagwawala, at umiiyak si Derrick habang kinakaladkad siya ng mga pulis sa gitna ng simbahan—ang mismong daan na nilakaran ko kanina habang pinagtatawanan ako ng kanyang mga bisita. Ngayon, siya ang pinandidirihan. Siya ang tinatawanan ng kapalaran.
Kinuha ko ang aking wedding veil at walang-atubili ko itong pinunit. Inihagis ko ang aking palumpon ng mga bulaklak sa sahig ng altar. Tinalikuran ko ang nakangangang mga bisita at ang wasak na pamilya ni Derrick, at naglakad ako palabas ng simbahan nang may buong dangal.
Sa edad kong dalawampu’t apat, natutunan kong ang mga pasa at sugat sa katawan ay hindi tanda ng kahinaan. Ito ay mga marka ng digmaan. Inakala ng asawa kong matatakot ako sa kanyang mga banta at itatago ang aking sakit sa likod ng makeup. Ngunit ang hindi niya inasahan, ang mismong pasang ibinigay niya sa akin ay ang naging pinakamatalim kong sandata upang ibaon siya nang buhay sa kulungang kailanman ay hindi niya matatakasan.
