Ako si Carmela, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Simula nang maulila kami ng aking nakatatandang kapatid na si Beatriz (27 taong gulang), ang aming lola na si Lola Remedios ang nagpalaki sa amin. Si Lola ay isang matapang at mayamang biyuda na nagmamay-ari ng isang dambuhalang ancestral mansion sa New Manila.
Kahit na pareho kaming pinalaki nang maayos, magkaiba kami ni Beatriz. Siya ay maluho at ambisyosa, habang ako ay piniling mamuhay nang simple kasama ang asawa kong si Anton (26 taong gulang). Inakala kong napakapalad ko dahil mayroon akong mapagmahal na asawa at kapatid na kasama namin sa iisang bubong upang alagaan ang aming tumatandang lola.
Ngunit isang madilim na gabi, isang nakakagimbal na laro ang inumpisahan ni Lola Remedios—isang laro na nagbunyag ng demonyong nagtatago sa likod ng mga ngiti ng mga taong pinagkakatiwalaan ko.
Ang Kakaibang Utos ni Lola Remedios
Ilang buwan nang nakaratay si Lola Remedios dahil sa sakit sa puso. Palagi siyang binibigyan ng bitamina at gamot nina Anton at Beatriz. Subalit noong gabing iyon, habang ako lamang ang nagbabantay sa kanya, biglang umupo si Lola nang maayos. Wala ang panginginig ng kanyang katawan at ang kanyang mga mata ay matalas.
“L-Lola? Akala ko ba masama ang pakiramdam niyo?” naguguluhan kong tanong.
Hinawakan niya nang mahigpit ang aking kamay. “Carmela, apo… makinig kang mabuti. May napapansin akong kakaiba sa asawa mo at sa kapatid mo. Sa tuwing sila ang nagpapainom sa akin ng gamot, lalo akong nanghihina. Kaya palihim kong itinatapon ang mga ibinibigay nila nitong mga nakaraang araw.”
Nanlaki ang mga mata ko. “Lola, anong ibig ninyong sabihin?”
“Gusto kong malaman ang totoo,” seryosong bulong ni Lola Remedios. “Magpapanggap akong patay ngayon din. Gusto kong umiyak ka nang malakas, tapos humiga ka sa tabi ko at magpanggap kang hinimatay sa labis na pag-iyak. Magtago ka sa ilalim ng makapal na kumot at huwag na huwag kang kikilos pagpasok nila.”
Kahit naguguluhan at kinakabahan, sinunod ko ang aking lola. Humiga si Lola, pinaputi ang kanyang mga mata, ibinagsak ang panga, at pinigil ang kanyang paghinga. Napakahusay niyang umarte.
Sumigaw ako nang napakalakas. “LOLA! LOLA, GUMISING KA! TULONG!”
Pagkatapos kong sumigaw, mabilis akong humiga sa tabi niya, nagtakip ng kumot hanggang sa aking mukha, at nagpanggap na nawalan ng malay. Makalipas ang ilang segundo, bumukas nang marahas ang pintuan. Narinig ko ang nagmamadaling mga yabag nina Anton at Beatriz.
Ang Lihim sa Likod ng mga Saradong Pinto
“Carmela?! Anong nangyari?!” paimbabaw na sigaw ni Anton. Naramdaman kong niyugyog niya ang balikat ko, ngunit nanatili akong walang kibo, pinalambot ko ang aking buong katawan na tila talagang hinimatay.
Naramdaman kong lumapit si Beatriz kay Lola. Hinawakan niya ang leeg at pulso nito.
Isang mahabang katahimikan ang bumalot sa kwarto. Hinihintay ko ang kanilang pag-iyak. Hinihintay ko ang kanilang pagsigaw ng tulong para tumawag ng ambulansya.
Ngunit ang narinig ko ay isang malakas at nakakakilabot na buntong-hininga ng ginhawa.
“Wala na siyang pulso, babe. Patay na ang matanda,” kalmadong bulong ni Beatriz.
Babe? Parang pinasabugan ng granada ang utak ko. Tinawag ba niyang “babe” ang asawa ko?!
“Sa wakas,” nakangising sagot ni Anton. Narinig ko ang tunog ng kanilang mga labi na naglapat—isang malalim at mapusok na halik sa mismong harapan ng inakala nilang patay kong lola at walang-malay na katawan ko!
“Akala ko hindi na tatalab ‘yung pinalit nating gamot,” natatawang sabi ni Anton. “Mabuti na lang at pinalitan natin ng asukal ang heart medication niya. Natural na heart failure ang lalabas sa autopsy. Walang maghihinala sa atin.”
Napakuyom ang mga kamao ko sa ilalim ng kumot. Pilit kong pinigilan ang pagtulo ng aking luha. Pinlano nila ito! Pinatay nila ang lola ko—o iyon ang inakala nila!
“Ano nang gagawin natin sa pabigat mong asawa?” maarte at naiinis na tanong ni Beatriz, tinutukoy ako. “Sawa na akong magpanggap na mabait na ate sa tangang ‘yan.”
“Madali na ‘yan, babe,” malamig na sagot ng asawa kong si Anton. “Nakapirma na ang matanda sa pekeng Last Will and Testament bago siya namatay, diba? Nakapangalan na sa atin ang mansyon. Ilalabas natin na nabaliw si Carmela dahil sa pagkamatay ng lola niya. Ipapapasok natin siya sa mental hospital, tapos tayong dalawa na ang magiging legal na may-ari ng lahat ng yaman ng mga Valderama.”
Parang pinupunit ang puso ko sa bawat salitang lumalabas sa kanilang mga bibig. Ang sarili kong kapatid at ang lalaking pinangakuan ko ng buhay ko, matagal na pala akong pinaglalaruan! Nakipagsabwatan sila upang nakawin ang aming bahay at ikulong ako sa mental hospital!
Ang Pagbangon ng mga Reyna
Habang masayang nagpaplano ang dalawang traydor sa tabi ng kama, biglang gumalaw si Lola Remedios.
Dahan-dahan, sa gitna ng madilim na kwarto, umupo ang aking lola. Kasabay nito, inalis ko ang kumot sa aking mukha at dahan-dahan ding bumangon.
Nang lumingon sina Anton at Beatriz sa kama, nalaglag ang kanilang mga panga. Nanlaki ang kanilang mga mata na parang luluwa mula sa kanilang mga bungo. Namutla si Beatriz habang si Anton ay halos matumba sa matinding teror.
“A-AAAAAAH!” tili ni Beatriz, napaatras at nabunggo sa pader. “M-Multo! M-Multo!”
“A-Anong… b-bakit… p-paanong buhay ka?!” nanginginig na sigaw ni Anton, pawis na pawis, hindi malaman kung tatakbo o luluhod.
Tinitigan ko si Anton. Wala nang luha sa aking mga mata, kundi isang naglalagablab na poot. Sa edad kong dalawampu’t apat, natutunan ko ang pinakamasakit na aral ng buhay sa loob lamang ng limang minuto.
“Hindi siya multo, Anton,” malamig kong sagot. Tumayo ako mula sa kama, nakatingin sa kanila nang may matinding pandidiri. “Buhay na buhay si Lola. At narinig namin ang lahat ng kasuklam-suklam ninyong plano.”
“C-Carmela… b-babe… h-hindi totoo ‘yung narinig mo! P-Pakinggan mo ako!” nauutal at umiiyak na pagmamakaawa ni Anton, akmang lalapit sa akin ngunit mabilis ko siyang sinampal nang napakalakas!
PAAAAK!
“Huwag mo akong tatawaging babe, demonyo ka!” bulyaw ko.
Tumayo si Lola Remedios, puno ng awtoridad at dignidad. Tiningnan niya si Beatriz na ngayo’y nakaluhod na sa sahig at humahagulgol.
“Pinulot kita at pinalaki, Beatriz, tapos ito ang isusukli mo sa akin? Papatayin mo ako para sa pera?!” nanggagalaiting sigaw ni Lola. Kinuha niya ang remote at binuksan ang ilaw ng kwarto.
Eksakto sa pag-ilaw ng kwarto, bumukas ang pinto ng connecting bathroom. Lumabas mula roon ang aming Family Lawyer at dalawang imbestigador ng kapulisan, hawak ang voice recorder na nakabukas simula pa kanina!
“Rinig na rinig namin ang lahat ng pag-amin ninyo, Mr. Anton at Miss Beatriz,” malamig na anunsyo ng pulis. “You are both under arrest for Attempted Murder, Falsification of Public Documents, at Conspiracy.”
Ang Katapusan ng mga Linta
BAM.
Bumagsak ang buong mundo ng dalawang traydor.
“HINDI! LOLA, MAAWA KA SA AKIN! KAPATID AKO NI CARMELA!” nagwawalang sigaw ni Beatriz habang pinupusasan siya ng mga pulis.
“Carmela, asawa mo ako! Patawarin mo ako, nabaliw lang ako! Pakiusap!” umiiyak na gumapang si Anton at pilit na inaabot ang sapatos ko.
Umatras ako at tinitigan silang dalawa habang kinaladkad sila ng mga pulis palabas ng aming mansyon.
“Wala akong kapatid na mamamatay-tao. At wala akong asawang ahas,” malamig kong pahabol bago isara ng mga pulis ang pinto.
Naiwan kami ni Lola Remedios sa loob ng kwarto. Niyakap ko siya nang napakahigpit, umiiyak hindi dahil sa nawalan ako ng asawa at kapatid, kundi dahil sa pasasalamat na nailigtas ko ang kaisa-isang taong nagmamahal sa akin nang totoo.
Inakala nina Anton at Beatriz na madali nilang malilinlang ang isang matanda at isang dalawampu’t apat na taong gulang na asawa. Ngunit nakalimutan nila: Ang mga babaeng may dugong Valderama ay hindi kailanman nagiging biktima. Minsan, kailangan mo lang magpanggap na patay, upang makita kung sino ang tunay na demonyo sa buhay mo.
Leave a Reply