Part2
Bago pa man maabot ni Tabitha ang recorder, humarang na ang braso ni Robin. Mabigat at nanginginig ang boses ng anak ko nang itulak niya ito palayo.
“Hayaan mong tumunog,” mariing utos ni Robin.
Umalingawngaw sa buong sala ang malinaw na boses ni Tabitha mula sa speaker—ang tawag niya sa telepono bago pa man niya ibuhos ang tubig sa akin:
“Oo, tinitiis ko pa ang nanay niyang pakialamera. Huwag kang mag-alala, Darren, oras na mapirmahan ang kasal at mailipat sa pangalan ko ang kalahati ng shares ng kompanya, ibebenta natin agad. Wala akong pakialam kay Robin. Tanga siya at madaling paikutin. Konting lambing lang, ibibigay na ang lahat. Magkikita tayo sa resort sa Biyernes.”
Natahimik ang buong mansiyon. Tanging ang tunog ng maruming tubig na tumutulo mula sa dulo ng aking buhok ang maririnig sa marmol na sahig.
Bumagsak ang panga ni Tabitha. Nanginginig ang kanyang mga labi, pilit na nag-iisip ng palusot.
“Robin… AI ’yan! Boses ko lang ’yan na ginaya gamit ang computer! Binabayaran siya ng nanay mo para sirain tayo!” sigaw niya habang sinusubukang hawakan ang kamay ng anak ko.
Dahan-dahang lumakad palapit si Robin. Tumingin siya sa basang-basa kong uniporme, sa timbang nakatiwangwang sa tabi ko, at sa bracelet na pilit isiniksik ni Tabitha sa gilid ng sofa para pagbintangan ako.
Walang pasabi, hinawakan ni Robin ang daliri ni Tabitha at marahas na hinila pabalik ang engagement ring na tatlong linggo pa lang nitong suot.
“Ang singsing na ’yan ay pag-aari ng lola ko,” bulong ni Robin, nanginginig sa matinding galit at kahihiyan. “Hindi nababagay sa isang magnanakaw.”
“Robin, nagkakamali ka—”
“Lumayas ka.”
Hindi pa man natatapos magsalita si Tabitha, bumukas ang pinto ng mansiyon. Dalawang security personnel, kasama ang dalawa sa mga staff na dati niyang inapi, ang pumasok bitbit ang mga maleta niya.
Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata, hindi alintana ang maruming tubig na nanunuyo sa aking balat.
“Sinabi mo kanina na dapat may maghugas sa lahat ng dumi ko,” sabi ko sa malamig at pinal na tono. “Pero sa totoo lang, ikaw ang dumi na kailangang linisin sa pamamahay ko. Darren ang pangalan ng kunsintidor mo, di ba? Siguraduhin mong sabihin sa kanya na simula ngayong araw, kanselado na ang lahat ng kontrata ng kompanya niya sa aming pamilya.”
Nanlaki ang mga mata ni Tabitha nang mapagtanto niyang hindi lang kasal ang nawala sa kanya—pati ang mismong negosyo ng lihim niyang kasabwat ay gumuho sa isang iglap.
Umiiyak at nagwawala siyang kinaladkad ng mga guwardiya palabas ng gate, hanggang sa lumapat ang mabigat na bakal na pinto.
Naiwan kaming dalawa ng anak ko sa malawak na sala. Dahan-dahang lumapit si Robin, lumuhod sa aking harapan sa mismong basang sahig, at niyakap ang aking mga binti habang humihagulgol.
“Patawarin mo ako, Mom… Patawarin mo ako dahil hindi ako naniwala sa ’yo.”
Hinaplos ko ang kanyang ulo. Masakit mang makita siyang nasasaktan, alam kong mas maigi nang madurog ang puso niya ngayon kaysa maubos ang buong buhay niya sa kamay ng isang huwad na pag-ibig.
