ANG PAGTALIKOD (1995)
\nTaong 1995. Sa isang maliit at barung-barong na bahay sa probinsya, umiiyak ang limang sanggol nang sabay-sabay.
\nSi Maria ay kakatapos lang manganak sa Quintuplets (limang kambal). Payat na payat siya, maputla, at walang makain.
\nSa halip na matuwa, galit na galit ang asawa niyang si Ramon.
\n\u201cLima?! Maria, lima?!\u201d sigaw ni Ramon habang nag-iimpake ng gamit. \u201cIsang bibig nga lang, hirap na tayong pakanin! Tapos lima pa?! Mamamatay tayo sa gutom!\u201d
\n\u201cRamon, huwag mo kaming iwan,\u201d pagmamakaawa ni Maria habang karga ang dalawang sanggol, at ang tatlo ay nasa banig. \u201cTulungan mo ako. Magtulungan tayo. Kakayanin natin ito.\u201d
\n\u201cHindi!\u201d tinabig ni Ramon si Maria. \u201cAyoko ng ganitong buhay! Gusto kong umasenso! Pabigat ang mga batang \u2018yan! Sumpa \u2018yan sa buhay ko!\u201d
\nKinuha ni Ramon ang natitirang ipon ni Maria sa ilalim ng unan\u2014ang pera sanang pambili ng gatas.
\n\u201cRamon! Pera \u2018yan ng mga bata!\u201d
\n\u201cBayad ko na \u2018to sa perwisyong binigay mo!\u201d
\nUmalis si Ramon. Sumakay siya ng bus paluwas ng Maynila. Hindi na siya lumingon sa iyak ng kanyang asawa at limang anak. Ang nasa isip lang niya ay ang sarili niya.
\nANG PAGBANGON NG MAG-ISA
\nNaging impyerno ang buhay ni Maria\u2026
\nPart 2
\nNaging impyerno ang buhay ni Maria pagkatapos siyang iwan ni Ramon. Sa gitna ng karalitaan, mag-isa niyang itinaguyod ang limang sanggol. Wala siyang ibang puhunan kundi ang kanyang lakas at ang walang-hanggang pagmamahal sa kanyang mga anak. Gabi-gabi, habang umiiyak ang mga bata dahil sa gutom, pinipiga ni Maria ang kanyang sarili\u2014naglalaba siya sa mga kapitbahay, namumulot ng mga bote sa lansangan, at nagtitinda ng kakanin sa madaling-araw.<\/p>\n
Subalit, sa kabila ng hirap, may isang pangako si Maria sa kanyang sarili: \u201cHindi ko hahayaang lumaking mangmang ang mga anak ko.\u201d<\/p>\n
Habang lumalaki ang limang magkakapatid\u2014sina Mark, Matthew, Luke, John, at ang nag-iisang babae na si Mary\u2014natutunan nilang magtulungan. Walang luho sa kanilang tahanan. Madalas, ang isang sardinas ay pinagkakasya nila sa anim para lamang may laman ang tiyan bago pumasok sa eskuwela. Ngunit ang kanilang talino at determinasyon ay namumukod-tangi. Si Mark at Matthew ay nagtatrabaho bilang mga working student habang nag-aaral ng engineering at law. Si Luke at John ay nagpursigi sa medisina, habang si Mary naman ay nag-aral ng business management sa tulong ng mga scholarship.<\/p>\n
Isang gabi, habang nag-aaral ang magkakapatid sa ilalim ng mahinang sili ng bumbilya, sinabi ni Mary sa kanyang mga kuya:<\/p>\n
\u201cMga kuya, tandaan ninyo ang mukha ng hirap na ito. Isang araw, iaahon natin si Inay sa ganitong buhay. Patutunayan natin sa lalaking nag-iwan sa atin na hindi tayo pabigat kundi ang pinakamagandang biyaya sa mundong ito.\u201d<\/p>\n
Makalipas ang ilang dekada, ang mga batang tinawag ni Ramon na \u201csumpa\u201d at \u201cpabigat\u201d ay lumaki at naging mga kilalang haligi ng lipunan. Si Mark ay naging nangungunang Civil Engineer na nagmamay-ari ng isang malaking construction firm; si Matthew ay sikat na corporate lawyer; sina Luke at John ay mga batikang doktor na nagtatag ng sarili nilang pribadong ospital; at si Mary ang tumatayong Chief Executive Officer ng kanilang sariling holding corporation na may hawak ng iba\u2019t ibang negosyo sa bansa.<\/p>\n
Si Maria, na ngayo\u2019y matanda na ngunit may marangal na ngiti sa labi, ay hindi na kailangang mamili ng bote o maglaba sa iba. Ang kanyang maliit na barung-barong ay napalitan ng isang mansyon sa Forbes Park na pinagawa ng kanyang mga anak. Ngunit higit sa kayamanan, ang pinakamalaking tagumpay ni Maria ay ang pagmamahal at paggalang na ibinibigay sa kanya ng limang anak na minsan ay hinusgahan ng sarili nilang ama.
\nPart 3<\/p>\n
Makalipas ang tatlumpung taon, sa gitna ng isang engrandeng business gala sa isang limang-bituing hotel sa Maynila, kung saan si Mary ang pangunahing tagapagsalita at kinikilalang \u201cYoung Entrepreneur of the Year,\u201d dumating ang isang matandang lalaki.<\/p>\n
Si Ramon.<\/p>\n
Makalipas ang tatlumpung taon ng pagala-gala, pagkabigo sa mga naging asawa, at pagkalugi sa mga sugal at maling negosyo, si Ramon ay matanda na, gusgusan, at hikahos sa buhay. Nabalitaan niya sa balita na ang kumpanyang nagmamay-ari ng kalahati ng mga gusali sa lungsod ay pinamumunuan ng magkakapatid na may apelyidong dati rin niyang itinabwil. Nang malaman niyang ang ina ng mga ito ay si Maria, natauhan siya sa gitna ng kanyang pagsisisi\u2014at nagbakasakaling maningil bilang ama.<\/p>\n
Habang naglalakad si Mary sa red carpet papunta sa VIP lounge, hinarang siya ni Ramon. Ang matanda ay nakaluhod, umiiyak, at marusing ang itsura.<\/p>\n
\u201cMary\u2026 anak ko\u2026\u201d iyak ni Ramon, nakaabot ang mga nanginginig na kamay sa paanan ng dalaga. \u201cAko ito\u2026 ang ama mo. 30 taon ko kayong hinanap\u2026 30 taon akong nagsisi na iniwan ko kayo\u2026\u201d<\/p>\n
Natigilan ang buong paligid. Ang mga media at mga negosyante ay napatingin sa eksena. Agad na lumapit ang mga guwardiya para alisin ang matanda, ngunit pinigilan sila ni Mary gamit ang isang simpleng senyas ng kamay.<\/p>\n
Dahan-dahang yumuko si Mary. Tiningnan niya ang mukha ng matandang lalaki na nag-iwan sa kanila noon sa gitna ng gutom at luha. Wala nang galit sa kanyang dibdib\u2014ang tanging nandoon ay malamig na katotohanan.<\/p>\n
\u201cHinahanap mo kami?\u201d tanong ni Mary, ang boses ay kalmado ngunit may dalang matinding bigat na nagpatahimik sa buong bulwagan. \u201cNoong ipinanganak kami, tinawag mo kaming sumpa. Noong 1995, kinuha mo ang huling barya sa ilalim ng unan ni Inay para sa gatas namin at lumayas ka. Sinabi mo na pabigat kami.\u201d<\/p>\n
Nanginginig ang labi ni Ramon. \u201cNagkamali ako, anak\u2026 parang awa mo na, tulungan mo ang ama mo. Matanda na ako, wala akong matuluyan\u2026\u201d<\/p>\n
Tumayo nang tuwid si Mary. Ibinaba niya ang kanyang tingin sa lalaking nagmakaawa sa kanyang paanan.<\/p>\n
\u201cWala kang anak rito, Ramon,\u201d malamig na wika ni Mary. \u201cAng mga \u2018pabigat\u2019 na iniwan mo noon sa banig ng kahirapan? Sila ang nagpatayo ng kumpanyang ito. Sila ang nagbigay ng dangal kay Inay na pinilit mong durugin. At kung nagpunta ka rito para maningil o umasa sa kayamanan na binuo namin nang wala ka\u2026 nagkakamali ka.\u201d<\/p>\n
Lumingon si Mary sa mga guwardiya. \u201cIlabas ninyo siya rito. At siguraduhing hindi na siya makakalapit kailanman sa pamilyang ito.\u201d<\/p>\n
Habang kinakaladkad palayo si Ramon, sumisigaw at umiiyak sa gitna ng kahihiyan, lumingon si Mary sa kanyang apat na kapatid at sa kanilang Inay Maria na naghihintay sa kanya sa dulo ng entablado. Ngumiti siya. Ang tatlumpung taon ng luha at gutom ay napalitan ng isang tagumpay na hinding-hindi kailanman mabibili ng pera o matatapos ng pagsisisi ng isang amang nagtaksil.<\/p>\n
Post navigation
\n\u201cDINALA NIYA ANG KABIT SA LIBING NG ASAWA \u2014 NGUNIT NANG BUKSAN NG ABOGADO ANG TESTAMENTO, NALAMAN NIYA NA MATAGAL NANG ALAM NG PATAY ANG LAHAT\u201d
\nPA<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
ANG PAGTALIKOD (1995) Taong 1995. Sa isang maliit at barung-barong na bahay sa probinsya, umiiyak ang limang sanggol nang sabay-sabay. Si Maria ay kakatapos lang manganak sa Quintuplets (limang kambal).… <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":333,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-332","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-full-story"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/332","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=332"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/332\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":334,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/332\/revisions\/334"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/333"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=332"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=332"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.online\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=332"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}