BAHAGI 2: ANG LIHIM NG KWINTAS AT ANG TINIG SA KADILIMAN<\/b><\/p>\n
Ang matunog na lagapak ng gintong kwintas sa malamig na marmol ng sementeryo ay tila kulog na nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ni Don Ricardo.<\/span> Ang hangin sa loob ng marangyang mausoleo ay biglang naging mabigat.<\/span> Si Do\u00f1a Esmeralda,<\/span> na kanina lamang ay pigil ang luha sa lungkot,<\/span> ay biglang napaatras bago tuluyang nawalan ng lakas at napaluhod.<\/span><\/p>\n \u201cHinto!<\/span> Huwag ninyo siyang hawakan!<\/span>\u201d nanginginig ang boses na sigaw ni Don Ricardo sa dalawang bantay na kasalukuyang pilit na hinihila ang payat na braso ng bata.<\/span><\/p>\n Agad na binitawan ng mga guwardiya ang gusgusing bata.<\/span> Bumagsak ito sa semento,<\/span> umiiyak habang yakap ang sariling mga tuhod.<\/span> Nanginginig ang buong katawan nito sa takot,<\/span> nanlalaki ang mga matang nakatitig sa matandang bilyonaryo na dahan-dahang lumalapit.<\/p>\n Gumapang halos si Don Ricardo upang pulutin ang bagay na iyon. Nang maramdaman ng kanyang palad ang malamig na metal, parang kinuryente ang kanyang buong pagkatao.<\/span> Hindi siya maaaring magkamali.<\/span> Ito ang <\/span>Esperanza Heart<\/i>\u2014isang pambihirang kwintas na gawa sa purong ginto na may nakaukit na maliit na anghel sa likod ng pendant.<\/span> Siya mismo ang nagpagawa niyon sa Switzerland para sa ikalabing-walong kaarawan ng kanyang kaisa-isang anak na si Angelica.<\/span> Noong gabing naganap ang malagim na aksidente sa bangin sampung taon na ang nakararaan,<\/span> natagpuan ang sunog na kotse at isang bangkay na hindi na halos makilala,<\/span> ngunit ang kwintas na ito ay kailanman hindi narekober.<\/span> Sinabi ng mga imbestigador noon na maaaring natunaw ito sa tindi ng apoy o kaya\u2019y ninakaw ng kung sinong sumaklolo.<\/span><\/p>\n \u201cS-saan\u2026<\/span> saan mo nakuha ito?<\/span>\u201d basag ang tinig ni Ricardo.<\/span> Ang dating matapang at kinatatakutang Don ay mistulang batang nagmamakaawa.<\/span> Tumingin siya sa maruming mukha ng bata,<\/span> sinusubukang hanapin ang kahit kaunting bakas ng katotohanan.<\/p>\n \u201cIbigay niyo po sa akin \u2018yan\u2026<\/span> pakiusap po\u2026\u201d hikbi ng bata,<\/span> nanginginig ang manipis na labi.<\/span> \u201cHabilin po \u2018yan ni Inay. Sabi niya, \u2018wag ko raw iwawala kahit kailan.<\/span> \u2018Yan lang daw po ang patunay na minahal niya ako.\u201c<\/span><\/p>\n Napatakip ng bibig si Do\u00f1a Esmeralda. Gumapang din siya palapit at tinitigan ang mukha ng bata. Sa kabila ng dumi, putik, at gusgusang buhok, napansin ng matandang ginang ang isang bagay na nagpatindig ng kanyang balahibo: ang mga mata ng bata. Malalalim, kulay-tsokolate, at may kaparehong kurbada ng kilay tulad ng kay Angelica.<\/p>\n \u201cSino ang nanay mo, ineng? Anong pangalan ng nanay mo?!\u201d halos pasigaw na tanong ni Esmeralda habang hinahawakan ang maruruming kamay ng bata.<\/p>\n \u201cSi Inay Angela po\u2026\u201d sagot ng musmos sa gitna ng pag-iyak. \u201cPero sabi niya po sa akin bago siya mawalan ng malay kaninang umaga\u2026 Angelica raw po talaga ang totoo niyang pangalan. Sabi niya, pumunta raw po ako rito sa puntod na may pangalang \u2018Angelica Montefalco\u2019. Hanapin ko raw po ang sarili niyang pangalan dahil ngayon daw po ang araw na malalaman ng pamilya niya na hindi pa siya patay\u2026\u201d<\/p>\n Parang binagsakan ng langit at lupa ang mag-asawa. Ang anak nilang sampung taon na nilang ipinagdarasal at iniiyakan sa marmol na libingang ito\u2014ay buhay?<\/p>\n \u201cNasaan siya?! Nasaan ang nanay mo ngayon?!\u201d sigaw ni Ricardo, napatayo siya at binuhat ang bata sa magkabilang balikat nang buong pag-iingat, tila natatakot na mabasag ito.<\/p>\n \u201cNasa lumang barung-barong po kami sa tabi ng riles sa kabilang bayan\u2026 M-may sakit po siya. Matagal na po siyang hindi makabangon dahil sa mga sugat at pilay niya noon sa aksidente. Kaninang madaling araw, sumusuka na po siya ng dugo. Sabi niya\u2026 baka hindi na raw po siya umabot sa gabi.\u201d<\/p>\n Hindi na nag-aksaya ng kahit isang segundo si Don Ricardo. Binuhat niya ang bata sa kanyang mga bisig nang walang pag-aalinlangan sa maruming damit nito na nagmarka sa kanyang mamahaling amerikana. \u201cIhanda ang mga sasakyan! Tawagan ang buong medical team ng St. Jude Hospital! Papuntahin ang ambulansya sa riles ng San Roque ngayon din!<\/span>\u201d utos niya sa kanyang mga tauhan na noon ay natutulala rin sa mga pangyayari.<\/span><\/p>\n Sumakay sila sa marangyang SUV.<\/span> Habang bumibiyahe,<\/span> nanginginig na pinainom ni Do\u00f1a Esmeralda ng tubig ang bata at pinunasan ang mukha nito gamit ang kanyang mamahaling panyo.<\/span> Nalaman nilang pitong taong gulang pa lamang ang bata at ang pangalan nito ay Cielo.<\/p>\n Ikinuwento ni Cielo sa kanyang munting boses ang naging buhay nila. Noong maganap ang trahedya sampung taon na ang nakalilipas, hindi pala si Angelica ang babaeng nasunog sa loob ng sasakyan. Isang hitchhiker ang isinakay ng dalaga bago bumulusok ang sasakyan sa bangin. Si Angelica ay tumalsik sa madamong bahagi ng bangin bago sumabog ang tangke ng gasolina. Natagpuan siya ng isang matandang magsasaka na walang malay at bali-bali ang mga buto. Nawalan siya ng alaala dahil sa matinding trauma sa ulo.<\/p>\n Sa loob ng tatlong taon, namuhay si Angelica bilang isang simpleng babaeng may kapansanan sa pagkilos. Doon niya nakilala ang isang mabait na mekaniko na nag-aruga sa kanya, at nagbunga ang kanilang pagmamahalan sa katauhan ni Cielo. Ngunit makalipas ang dalawang taon, namatay ang asawa ni Angelica dahil sa sakit, dahilan upang maiwan silang mag-ina sa matinding karukhaan.<\/p>\n Unti-unting bumalik ang alaala ni Angelica nang magsimulang magsalita si Cielo. Ngunit dahil sa matinding kahihiyan, kawalan ng pera, at ang takot na baka hindi na siya tanggapin ng kanyang marangyang pamilya dahil isa na siyang lumpo at mahirap, pinili niyang magtago. Tiniis niyang mabuhay sa basura at gutom. Subalit nang maramdaman niyang bumibigay na ang kanyang mahinang katawan dahil sa komplikasyon ng kanyang mga lumang bali at sakit sa baga,<\/span> napagtanto niyang hindi niya maaaring iwanan si Cielo na mag-isa sa malupit na mundo.<\/span><\/p>\n \u201cBakit ngayon lang,<\/span> Angelica\u2026<\/span> bakit mo tiniis ang lahat ng ito?<\/span>\u201d bulong ni Don Ricardo habang mariing nakapikit at umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi.<\/span> Sinisisi niya ang sarili.<\/span> Ang kanyang kayamanan,<\/span> ang kanyang bilyun-bilyong ari-arian\u2014walang silbi ang lahat ng iyon kung ang sarili pala niyang anak ay nagdurusa sa ilalim ng tagpi-tagping yero habang siya ay nagpapakasasa sa karangyaan.<\/span><\/p>\n Nang marating nila ang maruming pook ng mga iskwater sa tabi ng riles,<\/span> halos liparin ni Ricardo ang masukal na eskinita kasunod si Cielo.<\/span> Tumambad sa kanila ang isang tagpi-tagping barung-barong na halos gumuho na.<\/span><\/p>\n Dahan-dahang itinulak ni Don Ricardo ang sirang kurtinang nagsisilbing pinto. Sa loob,<\/span> sa ibabaw ng isang manipis na banig, nakahiga ang isang payat na babae.<\/span> Tuyo ang mga labi nito,<\/span> maputla,<\/span> at halos hindi na maaninag ang dibdib sa mahinang paghinga.<\/span><\/p>\n Nang marinig ng babae ang yabag,<\/span> pilit nitong iminulat ang kanyang nanlalabong mga mata.<\/span> Nang magtama ang kanilang mga paningin,<\/span> isang mahinang tinig ang pumulas sa mga tuyong labi nito.<\/p>\n \u201cPapa\u2026?\u201d<\/p>\n Ang salitang \u201cPapa\u201d ay nagwasak sa natitirang tibay ng dibdib ni Don Ricardo. Lumuhod siya sa maruming sahig ng barung-barong, binalewala ang alikabok at amoy ng kahirapan, at niyakap ang nanghihinang katawan ng anak.<\/p>\n \u201cAnak ko\u2026 Angelica! Patawarin mo ako! Narito na si Papa, narito na kami!\u201d panaghoy ng bilyonaryo habang umaagos ang luha sa kanyang mukha.<\/p>\n Sumunod na pumasok si Do\u00f1a Esmeralda na hindi na halos makahinga sa tindi ng emosyon. Hinawakan niya ang nanlalamig na mga pisngi ni Angelica at pinupog ito ng halik.<\/span> \u201cDiyos ko,<\/span> salamat sa himala!<\/span> Buhay ang anak ko! Angelica, lumaban ka, pakiusap, lumaban ka!<\/span>\u201c<\/p>\n Pilit na ngumiti si Angelica sa kabila ng matinding panghihina. Tumingin siya sa gilid at nakita si Cielo na umiiyak habang hawak ang kwintas. \u201cPapa\u2026 Mama\u2026<\/span> si Cielo po. \u2018Wag niyo po siyang\u2026 pababayaan\u2026\u201d pumipikit na ang mga mata ng dalaga, tila bibigay na ang huling lakas nito matapos makitang ligtas na ang kanyang anak sa piling ng kanyang mga magulang.<\/p>\n \u201cHindi ka mamamatay, Angelica! Hinding-hindi ko hahayaang mawala ka ulit sa amin!\u201d mariing sigaw ni Ricardo.<\/p>\n Sa sandaling iyon, dumating ang mga doktor at nars na mabilis na pumasok sa barong-barong bitbit ang mga kagamitang pang-emerhensya. Agad nilang ikinabit ang oxygen mask kay Angelica at maingat itong inilagay sa stretcher. Sa ilalim ng nag-iingay na wang-wang ng mga ambulansya at convoy ng mga mamahaling sasakyan, binagtas nila ang lansangan patungo sa pinakamalaking pribadong ospital sa bansa.<\/p>\n Sa loob ng susunod na apatnapu\u2019t walong oras, naging impiyerno ang bawat minuto para sa pamilya Montefalco. Nasa loob ng Intensive Care Unit si Angelica habang ang pinakamahuhusay na espesyalista sa bansa ay nagtutulungan upang isalba ang kanyang buhay. Nagtamo siya ng matinding impeksyon sa baga dulot ng malnutrisyon at kapabayaan sa kalusugan, bukod pa sa mga lumang pinsala sa kanyang spinal column.<\/p>\n Sa labas ng ICU, hindi umalis si Don Ricardo at Do\u00f1a Esmeralda. Sa tabi nila ay si Cielo,<\/span> na noon ay napaliguan na at nabihisan ng malinis at magarang kasuotan.<\/span> Hawak-hawak ng bata ang kamay ng kanyang lolo at lola.<\/span> Sa kabila ng marangyang paligid,<\/span> ang kwintas pa rin ng kanyang ina ang mahigpit niyang tangan sa kanyang munting dibdib.<\/span><\/p>\n \u201cLolo\u2026 gagaling po ba si Inay?\u201d inosenteng tanong ni Cielo, basag ang boses.<\/p>\n Yumuko si Don Ricardo, pinunasan ang luha ng apo, at binuhat ito sa kanyang kandungan. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ng matigas na bilyonaryo ang tunay na kahulugan ng pamilya. Hindi ang kanyang mga kumpanya, hindi ang kanyang bilyun-bilyong ari-arian sa bangko, kundi ang dugong nananalaytay sa batang ito.<\/p>\n \u201cGagaling ang nanay mo, Cielo. Nangangako si Lolo. Hinding-hindi na natin hahayaang masaktan pa siya kahit kailan,\u201d buong pagmamahal na sagot ng Don.<\/p>\n Nang sumapit ang ikatlong araw, bumukas ang pinto ng ICU. Lumabas ang punong doktor, bakas ang pagod sa mukha ngunit may maaliwalas na ngiti. \u201cDon Ricardo, nalagpasan na po niya ang kritikal na yugto. Stable na ang kanyang mga vital signs. Gising na po si Angelica at hinahanap kayo.<\/span>\u201c<\/p>\n Nagyakapan ang mag-asawa habang nag-iiyakan sa labis na pasasalamat sa Poong Maykapal.<\/p>\n Nang pumasok sila sa silid, nakita nila si Angelica na gising na. Bagamat may mga tubo pa sa ilong at dextrose sa kamay, may kulay na ang kanyang mga pisngi. Nang makita niya si Cielo na tumatakbo palapit sa kanyang kama, muling nabuhay ang sigla sa kanyang mga mata.<\/p>\n \u201cInay!\u201d masayang tawag ni Cielo sabay yakap sa tagiliran ng ina.<\/p>\n \u201cAnak ko\u2026 Cielo ko\u2026\u201d bulong ni Angelica habang hinahaplos ang buhok ng bata. Tumingin siya sa kanyang mga magulang. \u201cPapa, Mama\u2026 patawarin niyo po ako kung nagtago ako. Akala ko po ikakahiya niyo ako dahil naging baldado at mahirap ako\u2026 akala ko po pabigat lang ako.\u201d<\/p>\n Lumapit si Don Ricardo at hinawakan ang kamay ng anak, lumuluhod muli sa tabi ng hospital bed upang pantayan ang mukha nito. \u201cHuwag mong sabihin \u2018yan, Angelica. Kami ang dapat humingi ng tawad sa\u2019yo. Naging bulag kami. Inakala naming patay ka na dahil sa kawalan ng imbestigasyon, at hinayaan naming magdusa ka nang sampung taon. Walang yaman sa mundong ito ang hihigit sa buhay mo.<\/span> Ikaw ang pinakamalaking kayamanan namin,<\/span> kayo ng apo kong si Cielo.<\/span>\u201c<\/span><\/p>\n Kinuha ni Esmeralda ang gintong kwintas mula sa kamay ni Cielo at maingat itong isinuot muli sa leeg ni Angelica.<\/span> Kuminang ang gintong anghel sa ilalim ng liwanag ng silid\u2014simbolo ng pag-asa na hindi kailanman naglaho.<\/span><\/p>\n Makalipas ang anim na buwan,<\/span> nagbago ang lahat.<\/span><\/p>\n Ang marangyang marmol na puntod sa sementeryo na may pangalang \u201cAngelica Montefalco\u201d ay ipinagiba ni Don Ricardo. Sa halip, nagpatayo ang pamilya ng isang malaking ampunan at foundation para sa mga batang lansangan at mga inang may kapansanan, na pinangalanang Cielo de Esperanza Foundation<\/i>.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"BAHAGI 3: ANG WAKAS NG DUSA AT ANG BAGONG UMAGA<\/h1>\n